X
تبلیغات
زریاب فلامنکو
ارکستر سمفونیک اسنابروک آلمان سرانجام بعد از یک سال کش و قوس دو اجرا در تالار وحدت و مجموعه فرهنگی آسمان فرهنگستان هنر برگزار کرد.
شرکت چندخانم المانی با پوشش کامل اسلامی ازنکات برجسته این اجرا ونیزشرکت چندتن ازنوازندگان برجسته ایرانی دراین ارکسترنیزبسیارجالب توجه است.
+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در شنبه دهم شهریور 1386 و ساعت 19:13 |
Contenido: 1 CD
Año de edición: 2006

Después del éxito indiscutido que fue "Spain", la aplaudida grabación discográfica que reunió al piano latino de Michel Camilo con la guitarra jonda de Tomatito, llega "Spain again", un disco que vuelve a reunir a ambos artistas.

El nuevo álbum incluye: composiciones originales, un homenaje a Piazzolla, standards de jazz y una colaboración con el famoso cantante y compositor Juan Luis Guerra. En resumen, una nueva obra maestra del flamenco-jazz

                                                                         
+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در پنجشنبه هشتم شهریور 1386 و ساعت 12:41 |




Wales Millennium Centre, Cardiff

A Compás!

Paco Pena has been long recognised as an innovator and driving force in contemporary flamenco, and his first visit to Wales , so eagerly awaited by aficionados, lives up to that reputation. With no scenery, simple lighting changes and no introductions to sequences, his nine-strong company occupy the centre of the Donald Gordon Theatre’s wide stage and proceed to enrapture their large responsive audience.

Paco Pena is on stage throughout, his guitar solos a special delight. For concerted items he is joined by two other guitarists, male and female vocalists, percussionist and a trio of quite charismatic dancers, one woman and two men. All are anonymous, there being no printed programme.

These basic elements come together in a display of improvisations and virtuosity of flamenco technique that is simply breathtaking. Every aspect of this uncluttered, intimate staging well merits the roars of delight and rounds of applause that punctuate their performance. The energy, concentration and passionate vibrancy, the hypnotic handclapping, the machine gun rattle of heels, the almost religious fervour of the solos, the sexual chemistry engendered as the three dancers arrogantly circle each other, the raw haunting singing, the evocative rhythms of the guitars, all combine to make this a night of theatrical magic.

Jon Holliday

List of reviews

VANCOUVER REVIEW

Flamenco pure and simple, without tourist flashiness

The effect is of three-dimensional elegance and grace

The stage of the Vogue Theatre is empty except for a single chair.  On it, in a cone of light sits a small, slight, grey-haired man who happens to be Spain ’s most important living flamenco guitarist. He begins to play, the notes rising into the air above him, clear and architectural. A thrumming melodic line sketches the story, a shifting percussive base makes it three-dimensional, all polyrhythmic grace and elegance.

When people say that Paco Peña is an exponent of pure flamenco, they mean more than one thing.  He is most obviously a direct link to the great Spanish guitarist Ramon Montoya, who Pena heard play in a soccer stadium in his home town of Cordoba at the age of six. Montoya is credited with integrating the tremolos and arpeggios of classical music with the Andalusian stew that is flamenco with its Moorish, Roma and Jewish influences.

But there is more to Pena's celebrated purity of form than that. Like all great artists, he takes what is very specific, in this case a regional and oral art form, and re-thinks it as something not just universal but intensely contemporary. Remarkably, there is never a straining for innovation, or a hint of tourist flamenco, with its mask of tragedy and poorly rendered flash.

On the contrary: the show Peña has built around him is as simple and genuine as can be. He is joined by two guitarists, two singers and two dancers.  The first half of the evening grows out of the music: the contrapuntal colour in the guitar duets, the chattering journey up and down her arms of dancer Charo Espino’s castanets, in a seated duet with Peña that is a lesson in how to look, and how to listen.

We also get our first glimpse before the break of Angel Muñoz. Never mind flamenco: he is simply one of the greatest dancers working today. With his mop of tight curls and witty delivery, he uses a vocabulary that goes far beyond the usual range of the male flamenco dance artist. His torso is not a stiffly held foil for his pounding feet. Just the opposite: his upper body is wildly mobile. He could be a really expert tap dancer, or a musical comedy artist hell-bent into a routine.

The second half of the evening is more traditional in the  sense that the singers and guitarists sit upstage, and the dancers perform in front in the spirit of the juerga, those little late night, impromptu flamenco parties where singing, dancing, music and drinking mingle. Both Espino and Muñoz are dancers of such originality and charm, that you can’t get enough of them. Taking a page from the modest, quietly spectacular 62-year old Peña, neither has the flamenco veneer that can, at its worst, descend into inauthenticity.

Muñoz in particular combines an almost goofy sense of the vernacular with a highly stylized set of steps. He is, among other things, just a guy in a brown suit and a striped shirt, choosing not to play it safe and contained and vertical, but crazily off-balance. It is as if his spirit is busting through his dancing body, and when he shrugs and grins after nailing a virtuosic set of turns and hurling himself into stillness, the sold-out audience just roars.

Based in London , Peña continues to run his own flamenco academy in Cordoba . His purity as an artist is real, but that he is much more than the guardian of flamenco is also obvious. In him, and in his hand-picked entourage, we have the future of the form.

DEBORAH MEYERS

List of reviews

THE GUARDIAN

Royal Festival Hall, London * * * * *

As the worlds first professor of flamenco guitar, Paco Peña knows as much as anybody about the origins and development of flamenco. Happily, though, he doesn’t let scholarship gum up the works of a dazzling live performance.

As he points out, flamenco is a developing form, subject to spontaneous reinvention. The trick is to assemble the right performers for the job. And if there’s anything missing from the repertoire of Peña’s Flamenco Dance Company, it probably doesn’t exist.

The performance builds methodically from Peña playing solo, motionless in the spotlight with his guitar, through passages featuring two and three guitarists to the company’s full complement, including male and female singers, dancers and percussionist. The approach is to contrast a rotating cast of soloists with the insistent but always shifting rhythmic patterns of the ensemble, the latter built from a latticework of crosshatched guitars and Nacho Lopez’s percussion, plus the relentless clatter of syncopated handclaps.

Thus, Fernando Romero, Alicia Marquez and Charo Espino take a spin through Explorando el Fandango while the company’s singers urge them to feats of ever-faster footwork. Cadiz is a solo spot for Marquez, while Sevilla ends the first half in a whirl of Espino’s black-and-white polka-dot frock and the blur of Angel Muñoz’s gyrating heels.

In the middle of all this it could be possible to overlook Peña’s brilliance on guitar, so he wisely helps himself to some eloquent solo passages in the second half. Through he’s a master of the driving blood-on-the-sand drama of flamenco, he also has a fine lyrical touch and a penchant for a kind of baroque impressionism, alongside his knack of producing far more notes than one pair of hands would seem capable of playing.

Then the company comes roaring back, the women suddenly dramatically dressed in red, the men circling them like matadors. In Peña’s band everybody gets a go, like it or not, and the evening ends with a couple of comedy dance routines from the usually static singers and dancers. It’s as if they’re reassuring us that it’s not all lust, vengeance and murder.

ADAM SWEETING

List of reviews

TODAY - THE WEST AUSTRALIAN

Flamenco at its finest

The high point of Paco Peña’s newest flamenco production came just before the interval in an exquisitely wrought taranto featuring Fernando Romero dancing to Peña’s guitar accompaniment.

With flawlessly executed turns - a feature used again and again in an choreography unusually low in rapid footwork but high in concentrated gesture - Romero pushed the boundaries of flamenco.

A compact, stocky figure, whose lightness on his feet is a relative rarity in a flamenco context, Romero clearly had the attention of the aficionados who roared their approval of his artistry. Not the least of the pleasures of this offering was the extraordinary level of coordination between dancer and musician, the subtlest gestures in absolute accord with the guitar line.

Earlier, Peña was joined by second guitarist Paco Arriaga in extended guajiras which, like the taranto , was a marvel of synchronisation and expressiveness. A particularly rewarding feature of this was the care lavished of precise intonation, a crucial factor not given it’s due in flamenco presentations.

Certainly, it was an important feature of Peña’s account of fandagos de Huelva , playing with splendidly precise rhythmic underpinning, consistent clarity and tonal colourings.

Another delight was Charo Espino’s castanet playing to Peña’s accompaniments in a set of Lorca-inspired arrangements of traditional folksongs such as Cuatro Muleros with Espino’s use of tiny, high pitched instruments an agreeable contrast to the darker, warmer tones of the guitars lower register.

Of the two female dancers, the youthful Alcia Marquez demonstrated impressive potential. Superbly gowned in red and white, she was the epitome of Andalucian elegance in her exposition of a traditional alegrias, with skilled used of bata de cola, the flamenco tail dress, suggesting that she is a worthy disciple of the legendary Matilda Coral.

Here was a performance which convincingly conveyed the joyousness that is the essence of the alegrias. And there was a good deal of jovial bulerias too, the flamenco equivalent of a jam session from the entire company with guitarists and singers having a tongue-in-cheek stab at dancing.

Throughout, the lighting design was simple and effective and electronic amplification of guitar, voice and footwork was excellent. A particularly lavish bouquet to singer Maria del Mar Fernandez, whose passionately intense account of the martnete/seguiriyas set the pulse racing. It was riveting.

Bravissimo!

NEVILLE COHN

List of reviews

THE INDEPENDENT REVIEW

Flamenco With A Balletic Twist

Paco Peña Company – RFH, London * * * *

NOT MANY instrumentalists lead dance companies but Paco Peña, the celebrated flamenco guitarist is one such. With the support of singers, dancers and two more guitarists he presents an ensemble performance in which the dancing is intimate and companionable, even in a venue the size of the Royal Festival Hall, and there is an emphasis on camaraderie over fierce individualism.

That goes to Peña, too. He has several solos, but the heart of the evening is in the guitar duets and trios, where there is a mellow depth of sound under the sparkling detail. His singers have traditional flamenco voices, raw and wailing, but the tone is one of celebration rather than passionate gypsy grief. The greatest excitement comes from the percussion, with brilliant, clapped cross-rhythms.

Peña’s young dancers can be surprisingly gentle. Angel Muñoz ends his first solo with a drum role of stamps that slows to a soft, quiet close. Alicia Marquez makes most impact through her hands and hips. Gestures are driven by her fluttering fingers and winding wrists, but she keeps her torso simple, bending very little.

Charo Espino is stormier, a matriarch in the making. She fixes the audience with a stern eye, whisking her skirts with an angry flounce, making the most of her powerful upper body.

Into this mix of traditional and modernist flamenco Peña’s choreographer, Fernando Romero, injects a balletic influence. Like Muñoz, Peña’s other male dancer, Romero doesn’t put much emphasis on the torso. He pulls himself up more grandly for a balletic fourth position than for the raised arms and pointing fingers of Flamenco.

Romero also has a balletic eye for floor patterns. In the first of his group dances, he sets the dancers on diagonals, and they move in straight lines, with the unison style of a corps de ballet. These are still flamenco steps but they and diluted by the tidy organisation.

There is more freedom in the second group dance, and it’s exhilarating. The dancers clump together then drift off at will. The pace keeps changing. They raise their arms at once but at different speeds, different positions and phrasing, each dancer responding individually to the music.

There’s a return to traditional flamenco for the last numbers. The dancers step forward one by one, in concentrated bursts of dancing. The performance seems most personal here, with each dancer packing in favourite steps. The musicians lean forward for each new solo relax back with a shout as it finishes.

ZOË ANDERSON

List of reviews

ADELAIDE REVIEW

Supremely, stunningly, Flamenco

It s four years since one of the greats of the guitar world, Paco Peña, was last in this country. He is one of the concert scene’s true untouchables, a living exponent of the ancient art of flamenco

who performs around the world and even runs his own flamenco academy in his hometown of Córdoba.

Few however would have had more than an inkling of what this cool-headed, seasoned master would serve up in this current tour Flamenco in Concert because by the end it turned out to be way more than the title suggested.

It begins as a solo. Taking his seat on the bentwood kitchen chair, Peña slowly weaves a long, rhapsodic solo improvisation with layers of naily tremolos and running flourishes. In countenance and manner, Peña is similar to John Williams (with whom he sometimes performs); refined, intellectual and utterly at one with his instrument. In sound he is edgier and earthier than Williams, not striving for the latter’s rounded, pearly tone – but it is just the go for flamenco.

No ordinary guitar concert it proves to be. Two fellow guitarists, Rafael Montilla and Paco Arriaga, join him on stage. Both are young guns with a more red-blooded approach who pull out fierce offbeats either side of their seasoned master. The two steadily accelerate the tempo with fiery, ravishing outbursts and progressively fierce strumming.

Then the dancers appear, one by one. All are from Seville and are members of the Paco Peña Flamenco Dance Company. First is Fernando Romero, a supremely accomplished solo male dancer whose refined, controlled passion perfectly matches Peña’s playing. Next come Charo Espino and Alicia Márquez, the former superb in her athletic prowess and arrogant dark expression in a series of solo alegrías dances. With her swirling ruffle-trained dress, Márquez is more restrained in a disciplined, gorgeously stately soleares.

Meanwhile two singers join in, Miguel Ortega and María del Mar Fernández. Soon they belt out some seething, wild siguiriyas Gypsy songs and add heart-racing handclap rhythms to push her tempo even further. This is the most exquisite flamenco I’ve ever seen or heard, and in the full company’s pulsating, driving passion has a capacity Town Hall audience cheering and screaming as though it is a football match.

It is a real privilege to witness anything like this.

The spontaneity, the depth of skill and the sheer beauty leave one breathless. Peña and his team are supremos. One concert just isn’t enough.

GRAHAM STRAHLE

List of reviews

BOSTON HERALD

Virtuoso guitarist, dancers honor Flamenco tradition

Flamenco guitarist Paco Pena doesn’t so much hold his guitar as embrace it. He sits ramrod straight, yet the guitar is held high, caressed to his heart, the upper part of the instrument nearly tickling his chin.

This combination of discipline and control with the constant undercurrent of passionate emotion has helped to make Pena one of the premiere flamenco guitarists in the world.

Sunday night’s performance by Pena and his company in the world premiere of his new show, “Flamenco in Concert,” made that vividly apparent.

Pena plays with a remarkable palette of colors, from the gentlest of whispers to a robust warmth in the bravura flourishes. He set the tone of the concert’s purely musical sections in the opening “Granaina,” with its sense of intimacy and introspection, an almost-tender improvisational musing layered over the delicate patter of repeated 92nd notes.

When Pena was joined by three other guitarists (the talented Losada brothers Tito, Diego and Vaky), the music became slightly more extroverted, though flash and dazzle was still subservient to purity of form and intention.

Singer Angel Gabarre lent soulful, aching vocals and dancer Charo Espino contributed some brisk, charming castanet work.


The show’s real fireworks came when the two dancers took the stage. Young Angel Munoz trotted out some brilliant footwork. He displayed a phenomenal technical command, spinning out crisp, clearl impeccably controlled volleys of rhythms that he sped up or slowed down with absolute precision. Yet he also had a graceful elegance with flamenco’s subtleties.

His overall presence, from his expressive upper torso to his flirtatious demeanor, was riveting.

In contrast, Espino was all intensity, from the deep arch in her back to the look of almost pained focus on her face. Solid footwork was complemented by luxuriously expressive hands.

The show’s only disappointment was that Pena was so generous in sharing the spotlight, one left wanting more of that singly pure Andalusianvoice – Pena’s flamenco guitar.

KAREN CAMPBELL

List of reviews

GLOBE AND MAIL

Guitar fire and bravura dance electrifying

Paco Pena is to the guitar what Stephane Grappelli is to the violin: a living legend whose talent draws huge crowds around the world. Pena’s show Flamenco in Concert at Toronto’s Massey Hall on Saturday – the only Canadian stop on a North American tour that travels to New York, Boston and Los Angeles in the next few weeks – was typically a standing-room-only event.

The maestro’s deft playing of the Spanish guitar, a sonorous instrument that in his hands seems capable of shedding tears of both joy and despair, was a thrilling spectacle. Pena’s lightning-quick fingers created complexities of sound as fine and as intricate as a lace mantiila. His music, quick and fluid, described the sound of clattering rain on ceramic rooftops. Or, spare and dry, it recalled the arid lands of Andalusia, the birthplace of flamenco.

Pena’s sensational two-hour show features vocalist Angel Gabarre and a formidable trio of guitarists known as the Losada Brothers. But the show owes its irresistible charm to the biggest discovery of the evening, a fiery male dancer named Angel Munoz.

Munoz is a dancing dynamo whose vibrant sex appeal electrifies his body from the top of his curly head to the tips of his black suede boots. Combining balletic grace with the brilliant footwork of flamenco dance, Munoz delivers a bravura performance that balances technical accomplishment with emotional éclat. Partner Charo Espino, a dancer whose twirling skirts accented the torquing sinuosity of her upper body, also accompanied Pena with a sensual performance, using castanets.

A centuries-old tradition rooted in the polyrhythms and chants of the Moors, the jews and the gypsies of Andalusia, flamenco is a complex art form thet is more than fire and temperament. “It is not simply a style of music,” says Pena. “It is a complete way of life, and is the expression of a deep feeling which has to do with happiness, love, sadness, hardship and the struggle for life.”

With Flamenco in Concert, Pena captures the art form’s full expression with captivating music, heart-stopping song and some of the most brilliant Spanish dancing to click across a Toronto stage.

DEIRDRE KELLY

List of reviews

PALM BEACH DAILY NEWS

Peña dazzles in show of pure flamenco, no flash

The Paco Peña Flamenco Dance Company gave an outstanding concert Wednesday evening at the Society of the Four Arts. This sold-out performance was one of the ffinest examples of the art of classical flamenco to be seen today. The names of the program pieces were not available.

The evening began with a virtuoso guitar piece by Paco Peña consisting of chico flamenco, a type characterized by a multitude of emotions, including deep love, gaiety, sadness, frivolity and tenderness.

Joining Peña on the guitar were master musicians Tito and Vaky Losada who played solo. Then all three joined in a display of amazing contrapuntal and harmonic intricacies making for sounds of untold riches.

Next was an enchanting presentation by Peña playing guitar and dancers Marta Fernandez and Maria Juncal performing with castanets. All were seated throughout the piece. A completely detailed rhythmic and dramatic conversation ensued with especially wonderful use made of facial expressions and body language.

This was followed by Antonio Alcazar, an award-winning dancer, who dazzled

us with a variety of difficult foot rhythms and ever-changing moods and stances. He was sometimes accompanied by the guitar but was most outstanding when dancing a capella.

Angel Gabarre then thrilled us with cante flamenco, or singing, which historically was the major part of flamenco development. His vocal color and concern with sharing his emotions were well received by the audience.

This was followed by a rousing and extremely well performed dance by all three dancers.

Adding to the experience were the elegant female costumes and the dancers’ dexterity when “working” their skirts.

The remainder of this outstanding program introduced us to additional types of flawlessly seamed flamenco music, singing and dancing.

It was a profoundly moving evening of excellent entertainment based on artistic purity and skill rather than commercial flash and dazzle.

F.J. MYERS

List of reviews

THE PLAIN DEALER

Supercharged, pure virtuosity

The Paco Pena Flamenco Dance Company simmered with a smoldering passion that reached the boiling point yet never erupted into self-aggrandizing showmanship Friday night at Cleveland Museum of Art.

The ensemble’s harsh singing, rhythmic clapping, flavorful guitar music and defiant dancing communicated the essence of the earthy art form from the Spanish region of Andalusia. Only the annoying overamplification that has become the norm on the museum’s Viva! Festival of Performing Arts detracted from the purity of the performance.

The thrilling concert opened like a solo recital with master guitarist Pena seated alone onstage. Without a footstool or a crossed leg to support his guitar, he pressed the instrument to his heart, the source of the music he played with rich tone and virtuoso technique.

The titles of the pieces were not announced. But the traditional rhythms and harmonies created the intense atmosphere that makes flamenco so exciting. In his first two solos, Pena served notice that something dramatic was about to happen.

When he was joined by guitarists Tito and Vaky Losada, the music got fuller, louder and more percussive. When dancers Marta Fernandez and Maria Juncal came onstage to play castanets, they were the guitarist’s seated partners, speaking to him with seductive rhythms and sensuous arms.

Vocalist Angel Gabarre wailed flamenco laments in a flinty voice that was filled with anguish. Although he expressed the suffering and pain of the Gypsy, he did not mangle his vocal cords as some flamenco singers do. His high tessitura rang out with

stentorian urgency above the strumming of the guitars. His rhythmic handclaps pushed the bear and energized the dancing.

Dancer Antonio Alcazar commanded the stage with his staccato heel beats and authoritative presence. When he performed alone, he was as sharp and self-assured as a matador. When he danced with a female partner, the sexual tension was electrifying.

In the first part of the program, the dancers wore black. After intermission, they made several costume changes. Alcazar ripped off his jacket and achieved the seemingly impossible by performing brilliant heel-work with his ankles crossed. Fernandez was a sleek temptress, first in a tight red gown, then in a traditional flamenco dress with a long ruffled tail that she manipulated like a deadly weapon. Juncal, sexy in a white halter dress, picked up her long skirt and beat her heels with the fury of a woman scorned. She also sent erotic messages with her arched back and swaying hips.

Throughout the well-paced evening, the guitarists and singer were the motivating force, maintaining the supercharged aura and setting the scene for each dance. The lighting, too, dramatized the performance with washes of color and deep blackness that gave each artist’s entrance a sense of mystery.

The capacity crowd responded with a spontaneous standing ovation. The performers returned for a short reprise, then made the traditional flamencoexit, singing, dancing and playing with undiminished dynamism as they disappeared into the wings.

WILMA SALISBURY

List of reviews

STATE THEATRE, AUSTRALIA

A feast for the ears as well as the eyes

Usually the flamenco performances seen in Sydney are driven by dance. With the guitarists and singers taking an accompanying role headlined by the occasional featured music item. This time, Paco Peña has reversed the artistic order, giving the guitarists the spotlight and time to take advantage of it.

Peña is, of course, the pivotal player but by no means the lone star. Having begun the evening with a solo that sounds like a duet for the contrasting weight and mood of the rippling melodic line over the bitingly rhythmic base, he settles in with the Losada brothers – Tito, Diego and Vaky – as one of a guitar ensemble.

The resulting emphasis on the musical content makes this a particularly varied, interesting and sensitive program of flamenco. Marketing can be the only reason it was titled Flamenco Passion, which suggests stereotypical macho thundering about in music and dance. There is passion here, but it is just as likely to be conveyed with elegance and subtlety – descriptions you don’t often connect with commercial flamenco.

This refinement to the essence of flamenco – or rather, one of the many in this multi-character artform – is accentuated by the compact size of the touring ensemble: four guitarists, two dancers and one singer. The viewer is drawn in by the high caliber of the music and dance, the commitment and genuine zest with which they are performed.

Tall, thin Angel Muñoz has exceptional qualities that give his dancing an exhilarating mix of polished elegance, bravura airiness and an earthy, everyday charm. He begins with a formal, conventional sequence, moves into a dazzling display of heel-tapping zapateado that has a persuasive musicality all its own, and then breaks out into a more adventurous, contemporary flamenco style.

Partnering Belén Fernandez, his loose, free-hanging shirt instantly signals that their dance won’t be predictable flamenco, yet he retains such a strong line and technique that his fresh informality is seen only within a framework of that heritage, which works well. Technically the lightness, speed, fluid turns, travelling steps and body-snapping punctuation in his thrilling dynamic range are a joy to watch and admire: the character he brings to them makes his performance even better.

Fernandez projects a forceful presence in her solos, their hold stance and gestures making a good foil for Muñoz’s more sensitive, free-flowing style. Yet with all the strength of her physical impact, she is less convincing emotionally.

Flamenco Passion has many highlights in music and dance, not least of them singer Angel Gabarre in partnership with Paco Peña: the intense, guttural, rolling rawness of the voice set against the relatively cool, detached phrases of the guitar. It’s a vivid contrast subtly delivered, typical of this memorable program.

JILL SYKES

List of reviews

+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در پنجشنبه هشتم شهریور 1386 و ساعت 12:27 |
(اجرای تکنوازی فلامنکواسفندماه۱۳۸۰دردزفول)

اودرسال1333(1954ميلادي)درآبادان ديده بدنيا گشود ودوران كودكي ونوجواني خودرادرآنجا سپري كرد.ازهمان دوران وعنفوان نوجواني تحت تاثيرموسيقي فولكلوريك اسپانيا(فلامنكو)وامريكاي جنوبي قرارگرفت.14سال بودكه به شهرستان دزفول مهاجرت نمود وازهمان سنين باساختن وسيله اي شبيه تاروگيتار شانس خودرابراي نوازندگي آزمود ولي آنچه كه اومي شنيد صداي گيتاركلاسيك ياگيتارفلامنكونبودبلكه صرفا" تقليدي ناشيانه وابتدائي ازاين هنربود.باديدن رسيتال گيتاراستادمنصوررسا ازطريق تلويزيون ملي آن زمان به فكرفراگيري جدي گيتارافتاد وباتوجه به اينكه درسالهاي1354 استادگيتاركلاسيك ويا فلامنكودردزفول وجودنداشت خود با پيگيري وتمرينات سنگين شبانه روزي كه بيشترمواقع به بيش از14ساعت مي رسيد توانست قطعات ابتدائي كلاسيك وفلامنكو رااجرا كند.بعدازيك سال ازشروع بكارتمرينات ازكتاب پاكوپنيا اسپانيائي كه به زبان فرانسه ازطرف دائيشان به اوهديه داده شدكه براساس متداوليه اين استادبزرگ كارخودراادامه دادودرسن28سالگي به اوج كارخودرسيدوبراحتي قطعات آستورياس – خاطره الحمراء ويا توكه هاي فلامنكومانندسوياناس-گرانائيناس-كلمبياناس وانواع رومباهاي پاكوپنيا رابه راحتي اجراكرد.درسال1357بعدازانقلاب شكوهمنداسلامي ايران بعللي شخصي وخانوادگي نتوانست به نواختن گيتارادامه دهد اما اوازسعي وتلاش دست برنداشت وعليرغم اينكه تقريبا"6سال بودكه گيتارراكنارگذاشته بوددرفكراولين فرصتي بود تادوباره گمشده خودرابدست آورداوكتابهاي موسيقي فراواني دراين زمينه مطالعه كرد.درسال1364مجددا"شروع بكارنمودودرحال حاضرايشان مدرس دوسبك گيتاركلاسيك وفلامنكوميباشند وشاگردان بسياري راآموزش داده ومي دهد كه ثمره كارش درهمان 3سال اول تدريس مشخص گرديد.ازفعاليتهاي اودرزمينه فلامنكوميتوان به مكاتبات اوباخوان مارتين اسپانيائي درسال2000ميلادي-مكاتبه بامركزانتشارات موسيقي فرانسه واسپانيا وديداروملاقات اساتيدي همچون استادفرزاددانشمند-منصوررسا-آلدوش آلپانيان-داودآژير-سيدصفاآلبوشوكه وارائه مقالاتي درفصل نامه شهرزاد دررابطه با گيتاركلاسيك واساتيداشاره نموده وتهيه وتدوين آثاربزرگاني چون انريكوگرانادوس-ايزاك آلبنيز-آندرس سگوويا وفرناندوسورس مي باشد. اكنون نامبرده ساكن دزفول است وبه ساختن وتنظيم قطعاتي براي گيتاركلاسيك وفلامنكو(درحدود25قطعه)مطالعه موسيقي فلامنكووكلاسيك دراسپانيا درزمره كارهاي خودقرارداده است.تحصيلات ايشان دررشته سيويل(كارشناسي)وبطورهمزمان درهردورشته گيتاركلاسيك وفلامنكومشغول تدريس درهنركده خصوصي خودبنام زرياب وآموزشگاه هاي دزفول ميباشندوضمنا" تدريس دركلاسهاي خصوصي شاگردان خودرا نيزبعهده دارد.اويكي ازطرفداران جدي آندرس سگوويا درسبك گيتاركلاسيك ودون رامون مونتويا درسبك گيتارفلامنكوهستندودرنهايت ايشان علاقه وافري به كارهاي پاكوپنيا داشته وازسبك اين استادپيروي مينمايندلازم به توضيح است كه نامبرده با زبانهاي اسپانيائي وايتاليائي آشنائي نسبتا" خوبي دارند. www.zaryabflamenco.blogfa.com:آدرس موبايل:6411622-0916و3469744-0916 The biography of Seyed Ahmad Tabib Tabib was born in own the south-western city of Iran(Abadan) in 1954.When he was only a young boy was influeced and fascinated by Spanish and south America Latina Folk music.He was teen-ager when he left Abadan to Dezful and since that time he began to play very easy pieces by instrument he made himself and it was some thing like a guitar.But it diden,t convince him and it was not a classic guitar he liked.One day when he was watching a T.V program which was a piece of guitar recital,played by Mansoor.Ressa one of the great Iranian guitarists,he suddenly made up his mind to learn and play this instrument professionaly. In that time thete was not any master of classic and flamenco guitar in Dezful so he decided to learn them diligently.Thus he worked hard and practiced day and night continuosly.Some time he worked more than fourteen hours aday. He finaly could play easy pieces of classic and flamenco guitar.After one year of practicing ,he began to play difficult pieces,including some of great Spanish master,Paco Pena. In that time ,when he was thirty he reached the peak of his dexterity,so that he could easily play many pieces such as Astorias,Memoir of Alhambra or Toques Flamencos pieces including Sivillanas ,Granadinas.Colombianas and Rumbas the Paco Pena.Anyhow,after Islamic revolution of Iran in 1978,because of some difficulties he laid his guitar aside for six years.It was a cause of great sorrow for him.How ever he began playing guitar again in 1985.Until now and yet he lives in Dezful.He has trained techniques of classic and flamenco guitar to many of his pupils whose names will be know as famous guitarists in near future. A summary of his activities -Corresponding with Juan Martin in year 2000. -Corresponding with the music center publications of France and Spain. -Corresponding and meeting great classic and flamenco guitarists in cluding, Farzad Daneshmand,Mansoor Ressa.Aldosh Alpanian.Davood Azheer and Seyed Safa Albushookeh. -To publish assays for classic guitar and the masters. -To publish works of great guitar masters including Enrique Granados,Issac Albeniz,Andres Segovia and Fernando Sores. -To encourage the learners to play flamenco,pop flamenco and classic team works. - Translation of some famous works of classic and flamenco guitar in to Persian. -To give recital concerts in Andimeshk and Dezful in 1999 and 2001,2002.2004,2007. -To compose 25 pieces of classic and flamenco guitar. -To esrablish Zaryab music institute.(Galeria De Zaryab&Moco.co). -To establish classic and flamenco guitar club. He is a civil engineer and gained proficiency in Italian and Spanish languages. He has the sole agency of famous guitar manufacturers(including Cueca-Spain,Aria-Japan and China)in Dezful. He is very interested in Andres Segovia works and techniques.In flamenco his tendency is Paco Pena flamenco playes and wonderful works. Mobile;09166411622 & 09163469744 Veblog in site:www.zaryabflamenco.blogfa.com

نوشته شده :سید احمد طبیب
+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در پنجشنبه هشتم شهریور 1386 و ساعت 11:11 |
برای سال۲۰۰۷میلادی برنامه های paco de luciaبشرح زیراست:

۱-برای ماهenero :مونترآل کانادا-تورنتو کانادا-سان فرانسیسکو

۲-برای ماه فوریه:لوس آنجلس-میامی-بوستون واشنگتن-نیویورک-شیکاگو درکشورامریکا

۳-درماه مارس:تولوز-پاریس-مون پلیه-نیس-مارسی-استراسبورگ-بوردو درفرانسه

۴-درماه آوریل:آنکارا-استرانگرنروژ-بلگراد صربستان-مونته نگرو-کالوگا درروسیه

۵-درماه ژانویه:والنسیا-تولوزفرانسه-مادرید-بولونیا درایتالیا

۶-درماه ژوئن:بمدت۲روزدرشهرکوردوبا اسپانیا

۷-درماه سپتامبر:آتن-تسالونیکی دریونان-رومانی-سوریا دراسپانیا-مالاگا اسپانیا

۸-درماه اکتبر:سویس-برزیل-آرژانتین-مانآوس برزیل-مسکو درروسیه

۹-درماه نوامبر:پراگ درچک-سالزبورگ اطریش-لوسرنا سوئیس-مونیخ آلمان-میلان-هامبورگ-لندروس آلمان

۱۰-درماه دسامبر:ورشو درلهستان- لاس پالماس اسپانیا

این برنامه سالیانه۲۰۰۷میلادی نوازنده چیره دست وبرترگیتارفلامنکواسپانیاست.

paco de lucia

نمای سایت اختصاصی PACO DE LUCIA

 

 

+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در سه شنبه ششم شهریور 1386 و ساعت 11:21 |

(تکنوازی Paco Penaباکنسرت کوچک درکوردوبا)

NEW YORK TIMES

Music: Paco Peña on Guitar

PACO PENA’S Sunday night program of flamenco guitar at the Abraham Goodman House was extraordinary in several respects. Mr. Peña is a genuine virtuoso, capable of dazzling an audience with technical abilities beyond the frets of mortal man. He combines rapid-fire flourishes with a colorist’s sense of shading; the listener cannot recall hearing any guitarist with a more assured mastery of his instrument. But Mr. Peña is much more than just a showman; he is also a tasteful musician. His improvisations never waft; they have a structural cohesion that is all too rare in the impressionistic world of flamenco. The concert was pleasantly informal; Mr. Peña played a selection, then talked a bit, then played some more, speaking in both Spanish and English. The capacity audience rewarded him not only with several sustained ovations, but with an involuntary gasp o delight upon the conclusion of every piece.

TIM PAGE

List of reviews

QUEEN ELIZABETH HALL

WHEN the Queen Elizabeth Hall is packed to the rafters, women clamour for the star’s autograph after the show, tickets are like gold dust and cries for encores are yelped in Spanish there can only be one explanation. Paco Pena is back in town.

The gifted guitarist didn’t disappoint his fans as he flaunted his flamenco talent in this rare solo recital which followed up the success of 1991’s Misa Flamenca success.

Now the professor of flamenco at Rotterdam Conservatory, Pena has done a great deal to give his music not just a popular following but also immense critical respect in a classical world that often classes Spanish guitar as an inferior artform.

A mixture of fandangos, tangos and alegrias, this performance highlighted the Andalucian’s peerless ability to switch from tightly-controlled, mournful pieces to the full flourish and panache of racy dance melodies.

Pena’s technical mastery of what can be an incredibly complex music showed just how expressive and graceful top-class flamenco can be.

If flamenco is all about sex and passion, then this shy little man from Cordoba is the South Bank’s regular Tom Jones. This time the audience managed to keep their knickers on – next time who knows?

PAUL WAUGH

List of reviews

(۱) گالری کاملی ازPaco Penaدرحال اجرای تکنوازی واجراباکنسرت ونیزاجرابا گروه های خواننده ورقصندگان فلامنکو:۴/۶/۸۶سیداحمدطبیب

(۲)

(۳)

(۴)

(۵)

(۶)

(۷)

(۸)

(۹)

(۱۰)

(۱۱)

(۱۲)

این اجراهادرکوردوبا-لندن-نیویورک ومادریدانجام گرفته است.

+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در دوشنبه پنجم شهریور 1386 و ساعت 11:8 |

 

 

 

 

 

خوان   كارمونا


خوان كارمونا گيتاريست شهير فرانسوي در سال 1963 در شهر ليون فرانسه متولد شد، پدر و مادر وي متولد شهر مالاگا در جنوب اسپانيا بودند ، پدر او يك آهنگر بود كه براي كار به فرانسه مهاجرت كرد ، خوان كارمونا ده سال داشت كه پدرش يك روز يك گيتار به خانه اورد و در همان زمان بود كه خوان به گيتار و موسيقي فلامنكو علاقمند شد،خوان كارمونا به كنسرواتوار پاريس رفت و در سن 26 سالگي از كنسرواتوار پاريس فارغ التحصيل شد و بعد به شهر خِرز در جنوب اسپانيا مهاجرت كرد و مدت هشت سال در ان شهر اقامت كرد.
در اين مدت با خوانندگان بسياري همچون : Agujetas, Duquende, Terremoto Hijo, Rubichi and Antonio Malena; bailaors Joaquín Grilo, Ana Padilla, Angelitaهمكاري كرد وي در سال 1996 با همكاري نوازندگاني همچون : ghabile Moraíto, Rubem Dantas, Niño de Pura, Manuel Soler ,Tino di Geraldo البومي با نام موسيقي شيرين ارانه كرد در همان سال به زادگاهش فرانسه بازگشت و اين بازگشت با استقبال بسيار مردم و علاقمندان فلامنكو همراه شد و كمپاني هاي زيادي از او تقاضاي همكاري كردند و يكي از جالبترين اين همكاري ها اجراي او با خواننده كشور ازبكستان خانم ماتلوبه بود سبك خانم ماتلوبه خواندن اهنگهاي ايراني و هندي بود و اين اثر با استقبال بسيار زيادي روبرو گشت.خوان كارمونا در كشورهاي بسياري چون امريكا ، سويس ، بريتانيا ، پرتغال و...اين كنسرت زيبا را اجرا كرد وي در سالهاي 97 تا 99 مشغول همكاري با تلويزيون فرانسه بود و در سالهاي اخير بيبشتر فعاليتش براي ساخت قطعه اي براي گيتار و اركستر متمركز شده است .پاكو د لوسيا نوازنده نامدار موسيقي فلامنكوي جهان همواره از خوان كارمونا به نيكي ياد ميكند و از او تمجيد ميكند .گفته ميشود اثر سمفونيك ايشان در سال 2004 اجرا و امده ميشود. خوان كارمونا امسال كانديد گرمي بهترين البوم فلامنكو شده است

+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در یکشنبه چهارم شهریور 1386 و ساعت 20:54 |
آنتونيو   كاريون 

 

 



گيتاريست معروف اسپانيا انتونيو كاريون خميرز متولد سال 1964 در شهر سويا به دنيا امد در كودكي لقب نينو كاريون ( كاريون كوچك ) را گرفت . اشنايي او با موسيقي فلامنكو از طريق پدرش كه يك خواننده موسيقي فلامنكوي خوب بود صورت پذيرفت .پدر و پدربزرگ او هر دو از خوانندگان خوب موسيقي فلامنكو بودند و وي توانست از اين طريق با موسيقي فلامنكو و شمردن ضربهاي فلامنكو آشنايي پيدا كندوي نوازندگي گيتار را زير نظر نينو ريكاردو يكي از بزرگترين نوازندگان گيتار جهان اغاز كرد و در ادامه نوازندگي خود از اساتيد همچون ملچور د مارچنا،مانوئل د هلوا بهره برد . در سن سيزده سالگي نوازندگي حرفه اي را در كنار پدر اغاز كرد ، بعد از رسيدن به هجده سالگي يك تور هنري را در كشور فرانسه برگزار كرد در اين تور در بسياري از شهرهاي كشور فرانسه برنامه اجرا كرد و بعد از ان در كشورهاي المان ، ايتاليا ،بلژيك ، هلند و مصر به برنامه پرداخت. وي اين روزها به عنوان يكي از گيتاريستهاي موسيقي اصيل فلامنكو در راديو اسپانيا برنامه اجرا ميكند ، ضمن انكه اين نوازنده در اسپانيا بسيار محبوب و محترم ميباشد


گيتاريست معروف اسپانيا انتونيو كاريون خميرز متولد سال 1964 در شهر سويا به دنيا امد در كودكي لقب نينو كاريون ( كاريون كوچك ) را گرفت . اشنايي او با موسيقي فلامنكو از طريق پدرش كه يك خواننده موسيقي فلامنكوي خوب بود صورت پذيرفت .پدر و پدربزرگ او هر دو از خوانندگان خوب موسيقي فلامنكو بودند و وي توانست از اين طريق با موسيقي فلامنكو و شمردن ضربهاي فلامنكو آشنايي پيدا كندوي نوازندگي گيتار را زير نظر نينو ريكاردو يكي از بزرگترين نوازندگان گيتار جهان اغاز كرد و در ادامه نوازندگي خود از اساتيد همچون ملچور د مارچنا،مانوئل د هلوا بهره برد . در سن سيزده سالگي نوازندگي حرفه اي را در كنار پدر اغاز كرد ، بعد از رسيدن به هجده سالگي يك تور هنري را در كشور فرانسه برگزار كرد در اين تور در بسياري از شهرهاي كشور فرانسه برنامه اجرا كرد و بعد از ان در كشورهاي المان ، ايتاليا ،بلژيك ، هلند و مصر به برنامه پرداخت. وي اين روزها به عنوان يكي از گيتاريستهاي موسيقي اصيل فلامنكو در راديو اسپانيا برنامه اجرا ميكند ، ضمن انكه اين نوازنده در اسپانيا بسيار محبوب و محترم ميباشد

+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در یکشنبه چهارم شهریور 1386 و ساعت 20:50 |
 

كانيزارس 


خوان مانوئل كانيزارس در سال 1966 در اسپانيا متولد شد خانواده او در سال 1950 به بارسلونا مهاجرت كرده بودند .
پدر او بسيار شيفته گيتار بود و از اقبالش يك گيتار از نمايشگاه محلي دريافت نموده بود پدر كانيزارس بدون معطلي شروع به مطالعه درباره گيتار فلامنكو نمود يكي از اساتيد فلامنكو از استعداد پسرانش يعني خوان مانوئل و رافائل به او گفت و ان دو پسر را تشويق نمود تا بيشتر و دقيقتر به مطالعه در گيتار بپردازند .
اين دو برارد انقدر سريع علم گيتار را فراگرفتند كه خوان مانوئل در ده سالگي وارد هنرستان موسيقي شهر شد.
در سال 1982 او جايزه ملي براي نواختن گيتار را در شهر خرز كه يكي از معتبرترين جوايز گيتار است دريافت كرد. در ان موقع در گوشه كنار شنيده ميشد كه گيتاريست جديدي دارد از راه ميرسد .
در سال 1989 او سفرهاي گروهي خود را اغاز كرد و سپس توسط پيتر گابريل براي انتشار مجموعه البومي به نام دنياي واقعي انتخاب شد .
او با هنرمندان زيادي همچون : La Fura dels Baus, Michael Brecker,Al Di Mieola,Camaron, Morente, Serrat, MarcAlmond و...
اما سرنوشت سازترين اشنايي او با پاكو دلوسيا بوده است او به همراه پاكو دلوسيا و خوزه مرسي و باندرا برنامه زيادي در بين سالهاي 1989 تا 1992 انجام داد .اين تور موففيت اميز با ضبط اثر Suite Iberia اثر ايزاك البنيتسز كه پاكو دلوسيا گيتار ارانخوزش را نواخت به سر انجام رسيد .از اين زمان همكاري پاكو دلوسيا و كانيزارس متوقف نگرديده است و اين كيفيت بالا در هر يك از كارهاي كانيزارس نمايان است. او همچنين سازنده موسيقي متن يك فيلم نيز ميباشد فيلمي با نام : La Lola se va a los puertos .
كانيزارس در امگا اثر انريكو مورينته نيز نواخته است و نشان داده است كه در سبكهاي متفاوت هم ميتواند توانايي هاي بي حد خود را اشكار كند.

+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در یکشنبه چهارم شهریور 1386 و ساعت 20:45 |

رسيتال گيتار پروفسور لي لي افشار در فرهنگسراي نياوران

ساعت 30/18 پنج شنبه و جمعه 24 و 25 خرداد "ليلي افشار" نخستين بانويي كه موفق به دريافت دكترا در رشته موسيقي و گيتار شد، در فرهنگسراي نياوران رسيتال گيتار اجرا مي‌كند.

افشار كه اجراهاي متعددي در سالن‌هاي مشهور اروپا، آسيا، شمال و جنوب آمريكا، آفريقا واستراليا ارايه داده است، جوايز بين‌المللي بسياري در طول زندگي هنريش كسب كرده كه مي‌توان به جايزه بهترين گيتاريست كلاسيك زن در سال 2000 Orvilleh . Gibson جايزه اول مسابقات گيتار انجمن ملي استادان موسيقي و انجمن استادان سازهاي زهي آمريكا، جايزه كميته، انجمن هنرمندان تكنواز موسيقي، جايزه ممتاز جشنواره گيتار موسيقي اسپن و … اشاره كرد.

افشار در اين رسيتالش در سالن خليج فارس فرهنگسراي نياوران سه قطعه محلي ايراني، شش قطعه آمريكاي جنوبي و قطعاتي از گرانادوس، آلبنزيز، براور، ويلائوبوس، رودريگو، تدسكو، كامران اينس، بوستامنته، جورج مورل و … اجرا خواهد كرد.

 

+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در یکشنبه چهارم شهریور 1386 و ساعت 20:37 |

سه شنبه 22 خرداد 1386
نسخه چاپ - ارسال براي دوستان

ساعت 30/18 پنج شنبه و جمعه 24 و 25 خرداد "ليلي افشار" نخستين بانويي كه موفق به دريافت دكترا در رشته موسيقي و گيتار شد، در فرهنگسراي نياوران رسيتال گيتار اجرا مي‌كند.


افشار كه اجراهاي متعددي در سالن‌هاي مشهور اروپا، آسيا، شمال و جنوب آمريكا، آفريقا واستراليا ارايه داده است، جوايز بين‌المللي بسياري در طول زندگي هنريش كسب كرده كه مي‌توان به جايزه بهترين گيتاريست كلاسيك زن در سال 2000 Orvilleh . Gibson جايزه اول مسابقات گيتار انجمن ملي استادان موسيقي و انجمن استادان سازهاي زهي آمريكا، جايزه كميته، انجمن هنرمندان تكنواز موسيقي، جايزه ممتاز جشنواره گيتار موسيقي اسپن و … اشاره كرد.


افشار در اين رسيتالش در سالن خليج فارس فرهنگسراي نياوران سه قطعه محلي ايراني، شش قطعه آمريكاي جنوبي و قطعاتي از گرانادوس، آلبنزيز، براور، ويلائوبوس، رودريگو، تدسكو، كامران اينس، بوستامنته، جورج مورل و … اجرا خواهد كرد.


لينك خبر:

 



منبع : ايسنانقل درسایت هنروموسیقی
 
+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در یکشنبه چهارم شهریور 1386 و ساعت 20:34 |
info, contest announcements, and more!
Glowing Concert Review from Washington Post  
April 18, 2007

After Late Start, Guitarists Perform in Perfect Time
Bad weather and bad driving directions made John Williams and John Etheridge 40 minutes late starting their two-guitar recital at George Mason University's Center for the Arts on Sunday. But bad playing? There wasn't a note of it.

Williams and Etheridge are something of an odd couple of the guitar. Williams, a renowned classical guitarist, is fastidious and soft-spoken, with more subtlety in his playing.

Etheridge is jazz-oriented, sprawling and ebullient, with more surface flash: He switches effortlessly between acoustic and electric guitar, often contorting his face dramatically while playing the latter, as if trying to squeeze more music out.

Their program was, not surprisingly, eclectic. In solos, Etheridge favored blues and swing, and Williams's focus was folklike music from Venezuela and Paraguay. Together, the guitarists played works from Senegal, Mali and Cameroon in a distinct jazz fusion idiom -- although the arrangements did become repetitive, with Williams laying down riffs below and Etheridge bouncing, swinging and swaggering above.

Standouts among the players' own compositions included Etheridge's "Strange Comforts," a quicksilver set of key and mood changes that Williams opened with arpeggios before settling into the background for Etheridge's flights of fancy; and Williams's "Extra Time," which started with Bach, metamorphosed into multiple cadenzas for Etheridge, then ventured into lyricism before a taut and intense conclusion.

The title of the evening's last major piece -- and its demands on the players -- seemed to pull all the themes of the two-plus-hour-long concert together. It was Benjamin Verdery's "Peace, Love and Guitars."

-- Mark J. Estren


New Tour Dates and Website for Classical Guitarist John Williams  
Check out John Williams new website at www.johnwilliamsguitar.com and visit the TOUR SECTION for new performance dates!



You can purchase his latest release "Places Between" on iTunes, Amazon. or visit the Sony Music Store.


+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در یکشنبه چهارم شهریور 1386 و ساعت 20:31 |

يخ۲

واژه guitarra احتمالا ریشهای خود را از واژه یونانی KITHARA و شاید هم از واژه افغانی KITAR (دارای سه سیم) گرفته باشد.


 

در سال 1500 قبل از میلاد مسیح در مصر نوعی گیتار به نام نوفره یا نفر اختراع شد که توسط زنان و مردان با مضرب نواخته می شد. استفاده مطربان از مضراب در آن زمان این موضوع را روشن میکند که گیتار مصری دارای سیمهای فلزی بوده نه سیمهای از جنس روده حیوانات. در قرون وسطی گیتار نام های مختلفی به خود گرفت از قبیل Crotta, Rotta, Rothe, Psalter, Chitare, Chitara و ... اما در طول قرن 12 میلادی واژه Cithara جای خود را به واژه Guitarra داد زمانی که اعراب به شبه جزیره اسپانیا و پرتقال حمله نمودند به همراه خود سازهای خود یعنی عود و گیتار را به این سرزمین آوردند.


 

 


 

يخ۶


 


در سال 1047 کتابی با قلم نوشتاری به نام Tractatus de Apocalipsi Johannis کشف شد که در آن عکسهایی از مطربان در حال اجری گیتار های 3 و 5 سیم به تصویر در آماده بود قدیمیترین نسخه نوشته شده برای گیتار که تا به امروز کشف شده است دارای زبانی اسپانیایی است. Tres libros de mْsica en cifras para vihuela سه کتاب موسیقی با انگشت گذاری برای ویولا آثر الفنسو مودارا (سوییا 1546) کتاب اول شامل 4 فانتزی یک پاوان و یک رمانسکا می باشد. در این دوران گیتار دارای چهار سیم جفت (دو تایی) بود.


 

يخ۱


 


طریقه کوک گیتار چهار


 


سیم به دو طریق انجام می شد


 


1. کوک قدیم (تصویر سمت چپ)
2. کوک جدید (تصویر سمت راست)


 

 


 

يخ۳


 


در این دوران آثار موسیقی روی تبلچر نوشته میشدند. مخترع تبلچر ارگ نوازی


 


آلمانی به نام کنراد پائومن (1410 1473) بود که جالب است بدانید از ابتدای تولد کر بود است!


 


در زیر قسمت ابتدایی از یک قطعه نوشته شده برای گیتار چهار سیم در آن زمان را مشاهده می کنیم.


 


تبلچر شامل یک سری اعداد یا حروفی می شد که روی خطوط نگاشته میشدند. این خطوط در واقعه همان سیمهای گیتار بودند. در تبلچرها گاهی اوقات سیم اول در قسمت فوقانی و گاهی اوقات در قسمت زیرین قرار میگرفت.


 


در کشورهایی مثل ایتالیا و اسپانیا استفاده از اعداد متداولتر بود اما در فرانسه انگلیس و آلمان تبلچرها با استفاده از حروف نگاشته میشدند.


 

 


 

يخ۵


 

در بسیاری از کتابها انتشار نخستین نسخه برای گیتار 5 سیم را ب ویسنته اسپینل 1550 1624 شر و نویسنده اسپانیایی نسبت میدهند که البته اشتباه است. در همان زمانها شخصی به نام خوآن برمودو در سال 1555 در کتابش به نام تصدیق سازهای موسیقی به نقل از یک گیتار 5 سیم پرداخت. میگوئل دو فوئنلانا در کتابش به نام کتاب موسیقی برای ویولا منتشر شده در سال 1554 به معرفی 6 فانتزی برای ویولای 5 سیمی (سیم جفت) پرداخت که سیم سوّم آن دارای کوک نت سل بود که میتوان استنباط نمود که این مورد به گیتار امروزی مربوط میشده.


 

يخ۷


 

 


 

گيتار پنج سيم:


 

يخ۸


 

 


 

در سال 1626 در شهر لریدا (شهری در اسپانیا) اثری به نام Guitarra espaٌola y Vandola توسط دکتری دارو ساز از اهالی کاتالانها در اسپانیا به نام خوئن کارلوس آمات (1572 1642) منتشر شد که امروزه از آن به عنوان اولین متد آموزشی در نوازندگی گیتار نام برده میشود.


 


امیلیو پوجول نوازنده چیره دست گیتار در قرن 20 میلادی  با احترام در مورد نقش کارلس امت در تاریخ گیتار میگوید : نخستین نسخه نوشته شده برای گیتار 5 سیم مربوط به سال 1596 و در شهر بارسلونا هستند که مدتی بعد تا پایان قرن 18 ام در شهر های لریدا، گرونا و والنسیا نیز منتشر شدند.


 

 


 

يخ۹


 


میشل برنت در دیکشنری خود مینویسد: بدون شك مشهورترین گیتاریست آماتور در تاریخ گیتار لوئیس 14 ام پادشاه آفتاب بود که درسهایی را از جوردن دو لا سله میآموخته بعلاوه پرنسس پالاتینا و آنه دو گنزانه نقل کردند که پادشاه از یک استاد هم بهتر مینواخته. گیتاریست و نوازنده فرانسوی اود روبرت دو ویزه به عنوان موسیقیدان مجلسی در دربار لوئیس 14 فعالیت می كرد و اولین کتاب منتشر شده ی خود برای گیتار را که در سال 1682 در پاریس تصنیف شد به او تقدیم نمود


 

ادامه دارد ...


گیتار و ریشه های آن در تاریخ (قسمت پایانی)
گروه تحقيق و پژوهش بخش گيتار كلاسيك سايت هنر و موسيقي
چهارشنبه 31 مرداد 1386
نسخه چاپ - ارسال براي دوستان


سال 1640 مصادف شد با سالگرد تولد آهنگساز و گیتاریست اسپانیایی گاسپار سانز در سال 1697 کتاب ساختار موسیقی روی گیتار اسپانیایی را در شهر زاراگوزا اسپانیا منتشر نمود. اکثر آثار گاسپار سانز امروزه توسط نوازندگان اجرا شده و تحسین میشوند.



در میان تمامی موسیقی های رقص که گاسپار سانز برای گیتار تصنیف نمود هیچ اثری از jota یافت نمیشود (شاید به این خاطر که مردم در آن زمان هنوز با موسیقی نمیرقصیدند)


يخ۱۰



کوک گیتار به روش گاسپار سانز در دوران باروک به شکل زیر بود:


يخ۱۱



قطعه فانتزی برای یک جنتلمن که در قرن 20 میلادی توسط رودریگو نگاشته شد الهام گرفته از قطعه کاناریوس گاسپار سانز می باشد که البته به شکل استادانه ای برای گیتار و ارکستر تنظیم شده است.



در سال 1734 آخرین کتاب نگاشته شده به فرم تبلچر چاپ شد. این کتاب Passacalles y Obras de Guitarra نام داشت که در شهر مورسیا اسپانیا به چاپ رسید در نیمه ی قرن 18 استفاده از تبلچر کم کم ارزش خود را از دست داد و نت نویسی جای آنرا گرفت. اما به جای اینکه نتها روی پارتیچر های گیتار صدای واقعی خود را داشته باشند به یک اکتاو بالاتر انتقال داده میشدند در مثال زیر این مطلب کاملاً واضح است.


يخ۱۲



گیتاریست ایتالیایی گیاکومو مرچی از تبلچر صرفه نظر کرد و به نوتاسیون معمولی روی آورد. در سال 1761 کتابی در پاریس منتشر شد به نام Le guide des écoliers de guitarre که به عنوان نخستین مجموعه قطعات تصنیفی برای گیتار شناخته میشود که در آن از نت نویسی به شکل امروزی استفاده شد.


يخ۱۳


يخ۱۴



نخستین گیتار 6 سیم در سال 1764 در شهر ناپل توسط آنتونیو وینچنسی ساخته شد.


يخ۱۵



همچنین نخستین آثار تصنیف شده برای گیتار 6 سیم متعلق به آنتونیو بالستروس در قطعه Obra para Guitarra de 6 َrdenes هستند (سال 1780) پس از او فرناندو فراندیره نیز آثاری را برای گیتار 6 سیم تصنیف نمود که این مجموعه هنر نوازندگی روی گیتار 6 سیم در موسیقی لقب گرفت و در سال 1799 در مادرید منتشر شد.



طی قرن 18 و 19 م  گیتار آهنگسازان و نوازندگان چیره دستی را به خود دید بهترین آنها فرناندو سور( 1778 1839 ) بود.



بعد از نوازندگانی چون آگوادو (1784 1849) گیلیانی (1781 1829) کارولی (1780 1839) ناپلئون کسته (1806 1883) مرتز (1806 1856) و ... پا به صحنه گذاشتند و خوش درخشیدند.
سه سال پس از درگذشت آگوادو مدرسه گیتار تارگا تاسیس شد. در زیر تصویری از تارگا را میبینیم که توسط انریکه سگورا نقاشی شده. نسخه اصلی این تابلو در موزه هنر های زیبای شهر کاستلین (اسپانیا) موجود است.


يخ۱۶



فرانسیسکو تارگا در زمان خود گیتار را به جایگاهی والا و در خور دیگر ساز های کنسرتی رسانید و نوشتار آنرا با خلق قطعات زیبا و یا تنظیم قطعات آهنگسازانی چون بتهوون، هایاند، مندلسون، اسکومان، آلبنیز، بچ و ...  نمود. در مدرسه نوازندگان برجسته ای همچون میگوئل لیوبت، امیلیو پوجول، جوسفینا ربلدو، دنیل فرتئا، استانیسالو مارکو و تربیت شدند.



جای تاسف است که کتابی که تارگا برای متدهای گیتار نوشته بود منتشر نشد.



در سال 1894 گیتاریست افسانه ای آندره سگویا متولد شد. اجرای شاعرانه و هنرمندانه او باعث شدند که ساز گیتار به با شکوهترین سالن های کنسرت جهان راه یافته و گیتار به عنوان سازی تکنواز و کنسرتی نزد شنوندگان شناخته شود. در تصویر زیر آندره سگویا در حال اشاره کردن به گیتار مصر باستان مشاهده میشود .


يخ۱۷



گیتار در مصر باستان به شکل زیر بوده


يخ۱۸



در حال حاضر نیز از گیتار به عنوان سازی سرشار از سرزندگی نام برده میشود که در اکثر کنسرتواتوارهای جهان تدریس شده و در انتظار نوازندگان چیره دست نسل آینده است



لینک قسمت اول اين مقاله

این اطلاعات برمبنای اسنادومدارک موجوددرموزه ها وکتابخانه های کشوراسپانیا.ایتالیا وسایرکشورهای حوزه مدیترانه بدست آمده.
سیداحمدطبیب تاریخ۲/۶/۸۶

 


 



+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در یکشنبه چهارم شهریور 1386 و ساعت 20:8 |

 la guitarra Juan Habichuela comenta para esflamenco.com cada uno de los ocho temas que conforman su nuevo disco. Este trabajo, "el último que voy a hacer en mi vida", según palabras del veterano artista granadino, cuenta con la colaboración de grandes cantaores como José Menese, Chano Lobato, Potito o Rancapino. En él se mezclan temas grabados hace tiempo pero que aún no habían sido publicados con algunas composiciones nuevas realizadas especialmente para la ocasión.

Las cuatro columnas

Es un cante por soleá, un cante clásico del flamenco. Es una base clásica que todos los cantaores tienen que cantar. Cuando sales a dar un concierto lo primero que tienes que hacer es una soleá. Sea al principio, en el medio o al final, no te puedes ir del escenario sin hacer una soleá. Esta la canta José Menese.

+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در شنبه سوم شهریور 1386 و ساعت 18:48 |
نوازنده (موسيقي فلامنكو)
خوزه   مانوئل ليان


وي متولد الخيساس منطقه كاديز ميباشد
وي از سال 1955 به صورت حرفه اي گيتار مينوازد و در شوهاي فلامنكو در تمام اندلوس اجراي برنامه كرده است و براي شركت هاي مختلف رقص تنظيم موسيقي را بر عهده داشته است در سال 1997 در البوم خاطره كه به ياد خواننده شهير موسيقي فلامنكو كامارون ضبط گرديد وي به عنوان سلويست گيتار به اجرا پرداخت .
اين نوازنده به همراه گروه خود به جاكارتا و بالي سفر كرده است و همچنين در سوئيس و در شهر ژنو به اجراي برنامه پرداخته است .
در فوريه 1997 وي با لاپلاتا به اجراي تور پرداخت و در همان سال با هنرمندان متعددي به اجراي برنامه پرداخت .
وي در دو البوم لاس شامورو به اجرا پرداخته است و همچنين با اين گروه برنامه هايي را به اجرا گذاشته است .
اين نوازنده در دسامبر سال 1998 به بوينس ايرس رفت و به اجراي برنامه به همراه تامارا پرداخت .
وي همچنين در سال 2000 با پاستور سولر . در سال 2001 با خوزه كل ال ففرانكاس و در سال 2002 براي كمپاني خوزه مانوئل به اجراي برنامه پرداخته است .
اين نوازنده جوان همچنين با كارمن لينارس و خراردو نونيز در تياتروريل براي معرفي كاست un romito de locura به نوازندگي پرداخته است .
او يكي از گيتاريستهاي جواني است كه در كاست مكتب جديد گيتار فلامنكو به تهيه كنندگي خراردو نونيز نوازندگي كرده است
+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در شنبه سوم شهریور 1386 و ساعت 11:59 |
اولين دوره مسابقات نوزاندگي گيتار فلامنكو در ايران
سه شنبه 21 شهريور 1385 تا چهارشنبه 22 شهريور 1385

مرحله اول اين دوره از مسابقات در اواخر ارديبهشت ماه سال جاري در تهران برگزار خواهد شد و مرحله پاياني در ۲۱ و ۲۲ شهروير ماه سال جاري در فرهنگسراي هنر برگزار ميشود اين دوره از مسابقات با همكاري سفارت اسپانيا در تهران و هيئت برگزار كننده برگزار خواهد شد .


فهرست خبرها و گزارشهاي مروبط به جشنواره :

01 ارديبهشت 1386 - بهزاد سمنانی - خبرنگار بخش فلامنکو - گفتگو با فرزاد اميراني : مهمترین واقعۀ سال گذشته در موسيقي فلامنكو برگزاری اولین دورۀ مسابقات نوازندگي گیتار فلامنکو بود
30 شهريور 1385 - فرشاد عابديني سپهر - گزارش تفصيلي از مرحله نهايي و اختتاميه اولين دوره مسابقات فلامنكو در ايران
24 شهريور 1385 - گزارش تصویری اختتامیه مسابقات نوازندگی گیتار فلامنکو ایران
21 شهريور 1385 - اولین دوره مسابقات نوازندگی گیتار فلامنکو به پايان رسيد (به همراه گزارش تصويري)
18 شهريور 1385 - چهار نوازنده منتخبين اولین دوره مسابقات نوازندگی گیتار فلامنکو ایران میشوند
05 شهريور 1385 - مرحله نهايي مسابقات نوازندگي گيتار فلامنكو ۲۱ و ۲۲ شهريور ماه برگزار ميشود
05 تير 1385 - مرحله نهايي اولین دوره مسابقات گیتار فلامنکو برگزار می شود
20 خرداد 1385 - مرحله نهايي اولين دوره مسابقات نوازندگي گيتار فلامنكو شهريور ماه برگزار مي شود
23 ارديبهشت 1385 - نتایج مرحله آزمون و تغییرات زمان اولین دوره مسابقات نوازندگی گیتار فلامنکو اعلام شد
22 ارديبهشت 1385 - اولين روز مرحله آزمون اولين دوره مسابقات نوازندگي گيتار فلامنكو برگزار شد
18 ارديبهشت 1385 - تاريخ و برنامه هاي اولين دوره مسابقات نوازندگي گيتار فلامنكو اعلام شد
15 ارديبهشت 1385 - اسامی پذیرفته شدگان برای شرکت در مرحله آزمون اولين دوره مسابقات نوازندگي گيتار فلامنكو
09 ارديبهشت 1385 - اعلام نفرات برگزيده اولين دوره مسابقات نوازندگي گيتار فلامنكو در ايران
19 فروردين 1385 - اطلاعيه اولين دوره مسابقات نوازندگي فلامنكو در ايران
16 اسفند 1384 - اولين دوره مسابقات نوازندگي گيتار فلامنكو برگزار مي‌شود
07 اسفند 1384 - اولین دوره مسابقات نوازندگی گیتار فلامنکو(فراخوان)
به نقل ازسایت خبری هنرموسیقی ایران-سیداحمدطبیب

+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در شنبه سوم شهریور 1386 و ساعت 11:52 |
Carlos Perez

 


Fort Worth
7:30pm Thursday, March 20, 2008
The Modern Art Museum of Fort Worth
3200 Darnell Street, Fort Worth, TX 76107
website

Dallas
7:30pm
Tuesday, March 18, 2008
Latino Cultural Center
2600 Live Oak @Good Latimer
Dallas, TX 75204
Free Valet Parking
website

The Classical Guitar Magazine of England praises this outstanding musician with these acclaims: "He gets to the point of everything he plays"..., "A master guitarist with true star quality"

Carlos Pérez was born in Santiago de Chile and his interest in guitar playing started at an early age through his father. He graduated with top honors from the Arts Faculty of the University of Chile where he studied under Ernesto Quezada.

He was awarded top prizes in major international competitions in Europe and America, winning first prize in: X “Alirio Díaz”, Venezuela 1996; XX “René Bartoli”, France 1997; VI “Printemps de La Guitare”, Belgium 1998; III  “Forum Gitarre”, Austria 2000; XIV “Fundacion Guerrero” Spain 2000 and recently (last june) the Joaquín Rodrigo Competition in madrid, Spain 2006.

He has issued five CDs and recorded at several European radios. His first DVD was issued this year by Mel Bay Inc. in USA.  He has given recitals in more than thirty countries in North, Central, and South America as well as Europe, and has played with orchestras from England, Belgium, the United States, Spain, Russia, Portugal, Poland and Chile.His performance with Orquesta Sinfónica de Radio y Televisión Nacional de España was transmited in live for 27 countries by European Broadcasting Union.  

Carlos has participated in prestigious Guitar Festivals such as: Guitar Foundation of America, Volos, Vienna, Esztergom, Bratislava, Mikulov, Fabritio Caroso, Caracas, Saltillo, Martinique and others, and has given master classes and lectures in many Universities and Schools of Music in North, central and south America.

Editions Henry Lemoine of France, Productions d’Oz of Canada and Grenzland-Verlag Theo Hüsgen of Germany have published some of his arrangements and compositions.

+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در پنجشنبه یکم شهریور 1386 و ساعت 11:49 |

 

 Pépe Romero 3/11/2004

 

 

ORDER ONLINE!

 
Fort Worth
8pm Thursday - February 9, 2006
The Scott Theater
3505 W. Lancaster Ave. Fort Worth, 76107
817-498-0363

Celebrated worldwide for his thrilling interpretations and flawless technique, guitarist Pepe Romero is constantly in demand for his solo recitals and performances with orchestra. His contributions to the field of classical guitar have inspired a number of distinguished composers to write works specifically for him, including Joaquín Rodrigo, Federico Moreno Torroba, Rev. Francisco de Madina, Lorenzo Palomo and Celedonio Romero.

Born on March 8, 1944, in Málaga, Spain, Pepe Romero is the second son of "The Royal Family of the Guitar", The Romeros. His father, the legendary Celedonio Romero, was his only guitar teacher. His first professional appearance was in a shared concert with his father when Pepe was only seven years old.

His most recent recording, Songs My Father Taught Me, is a performance of his father's favorite and original compositions. Soon to be released is a set of Boccherini quintets for guitar and string quartet, recorded for UNICEF. It includes a new guitar transcription of Música nocturna de Madrid. One of his latest solo recordings is a brilliant rendition of opera fantasies for the guitar.

A recording with I Musici was completed in summer, 1991, and in spring 1992, he recorded on laser disc with Neville Marriner and the Academy-of-St.-Martin-in-the-Fields Concierto de Aranjuez and selected solo works of Joaquín Rodrigo. He is also a leading personality in the film documentary--Shadows And Light: Rodrigo At 90, which has received numerous awards, including those from the Chicago International Film Festival, the International Emmy Awards and the San Francisco International Film Festival. His discography presently contains more than fifty recordings and includes over twenty concertos with the Academy of St. Martin-in-the-Fields conducted by Sir Neville Marriner and Iona Brown. In addition, he has revived and premiered major works by such composers as Fernando Sor, Mauro Giuliani, Francesco Molino, Fernando Carulli, Johann Kaspar Mertz, Luigi Boccherini and others. Joaquín Rodrigo wrote his last guitar concerto, Concierto para una fiesta, for Pepe Romero in 1983; it was recorded on the Philips label. Andres Segovia and composer Federico Moreno Torroba chose Pepe Romero to record the world premiere of Diálogos entre guitarra y orquesta; it was originally written for Segovia. In January of 1996, Pepe Romero premiered Nocturnos de Andalucia, composed by Lorenzo Palomo, in performance in Berlin with Rafael Frübeck de Burgos conducting. That same year, following the death of his father, Celedonio Romero, he performed the world premiere of his father's concerto for guitar and orchestra El Cortijo de Don Sancho, with Michael Palmer conducting the American Sinfonietta

+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در پنجشنبه یکم شهریور 1386 و ساعت 11:33 |

Andrés Segovia (1893-1987) is considered to be the father of the modern classical guitar movement by most modern scholars. 

guitarmovement by most modern scholars.at without his efforts, the classical guitar would still be considered a lowly bar instrument, played only by peasants.

Segovia's quest to elevate the guitar to a prominent position in the music world, began at the early age of four. His uncle used to sing songs to him and pretend to strum an imaginary guitar in his lap. Luckily for us, there was a luthier nearby and Segovia took an instant liking to the guitar. Although discouraged by his family (according to them he should play a "real" instrument), he continued to pursue his studies of the guitar. He set a goal for the guitar and himself early in life. It was, to bring Guitar studies to every university in the world, have the guitar played throughout the world, on every major stage, just as the piano and violin were, and lastly, to pass on his love of the guitar to generations to follow. He considered himself to be the messenger that would complete this impossible quest.

He succeeded in all respects.

Segovia gave his first concert in Spain at the age of sixteen, with his professional debut at the age of twenty in Madrid. His original program included transcriptions from Tárrega, as well as his own transcriptions of Bach and others. Many so called "serious" musicians believed that Segovia would be laughed off of the stage, because the guitar could not play classical music. In fact, Segovia astounded the audience. The only problem he had, was that the guitar could not produce enough sound to fill the hall. Over the coming years, Segovia would perfect his technique and push luthiers to experiment with new woods and designs, that could increase the natural amplification of the guitar. With the advent of Nylon strings, the guitar could produce more consistent tones, while also being able to project the sound much farther.

Segovia's quest lead him to America in 1928 for his first concert in New York. Again he overwhelmed the audience with his technique and musicianship, and converted more dissenters to the classical guitar. His rousing success in New York led to offers for more appearances in America and Europe, and a trip to the Orient in 1929. Segovia, and the classical guitar had arrived.

As Segovia traveled the world, he and the guitar became more and more popular. Composers such as Heitor Villa-Lobos began to compose original pieces specifically for the guitar. With their dark and melancholy mixture of dissonance and cello-like phrasing, Villa-Lobos' compositions in particular, seemed to fit the guitar perfectly. Segovia had also begun to transpose the masterpieces for the guitar. In fact his transcription of Bach's Chaconne, has become one of the most famous and difficult pieces to master. His transcription makes the Chaconne seem as if Bach originally intended it to be played on the guitar instead of the violin. Segovia's repertoire was increasing, as was the guitar's. His goal was becoming a reality. All that was left was the third and final part of his mission... to pass on the legacy to a new generation.

+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در پنجشنبه یکم شهریور 1386 و ساعت 11:22 |

The guitar used be called a tavern instrument; one that could not meet the demands of classical music. In the early nineteenth century, Fernando Sor set in motion the quest that continues today, to raise the guitar to the greatest musical level possible. Sor was one of the most prolific composers for, and promoters of, the guitar as a "concert" instrument, in the last two hundred years. He, and others like him paved the way for Andrés Segovia to emerge and bring the guitar to the immense popularity, and respect it enjoys today.

Fernando Sor was born into a fairly well off and respected family, sometime in February of 1778. The exact date is not known, but it is known that he was baptized on February 14, 1778 in Barcelona, Spain as `José Fernando Macarurio Sors' (Jeffery Sor).

Based on his family's social standing Sor was expected to follow a military career and he did, but he also fell in love with music when his father introduced him to Italian opera. This was to be a great influence on his later musical compositions (Jeffery Composer and Guitarist 13).

Sor's father was also the one to introduce him to the guitar. By the time Sor was eight he was already an accomplished guitarist and musician. His talent was so prevalent at such a young age, it earned him acceptance into the monastery at Montserrat when the new Abbot heard of his musicianship (Jeffery Composer and Guitarist 14).

Sor was sent to study music and courses to further his military career at the monastery of Montserrat. His parents did not expect him to pursue music as career, but to enter the military or attain an administrative post (Jeffery Composer and Guitarist 14-15).

After his father died, when he was about eighteen, his mother could no longer afford to continue his studies at Montserrat and she withdrew him. Sor returned to Barcelona where he received a commission in the `corps de Villa franca' from General Vives (Jeffery Composer and Guitarist 15). This post must have been rather fortunate for Sor since it provided him with the opportunity and the time to write an opera and some early guitar music. Jeffery points out that Sor most likely received his promotion to full lieutenant as a result of his performance on the piano and guitar. This leads to the assumption that the Spanish army fully supported and encouraged music (15). Sometime around the turn of the century, after spending four years at the military school, Sor left and moved to Madrid. Here he found his first patron, the famous Duchess of Alba who was also the patron of the famous Spanish painter Goya. The Duchess was rather different from other aristocrats who supported the arts. Instead of pressuring him to write exclusively for her. She gave Sor a study in her house and let him work on his own pieces at his own speed (Jeffery Composer and Guitarist 18).

In 1808 at the height of Napoleon's reign, the French army invaded Spain. This was the period when Sor began to write more guitar music. Of the pieces that are left from this period, most are nationalistic and written for voice accompanied by guitar, or for solo guitar. These songs were written to provide support for the Spanish army and his fellow countrymen; despite popular belief Sor was a devout Spanish patriot. After the Spanish armies were defeated Sor accepted an administrative post with the new French government. This period of his musical life is very sparse composition wise (Jeffery Composer and Guitarist 43). This might be because Sor did not like that he had to serve under an alien government. Sor was a practical man though, and he did what he had to.

A few years later, the Spanish army finally defeated the French and drove them out. Sor felt compelled to leave his home country, as did many other Spanish artists and aristocrats who had somehow befriended the French. He never returned to Spain again (Jeffery Composer and Guitarist 43).

After leaving Spain in 1813, Sor followed the French back to Paris. This was to be his home for the rest of his life. Paris would also be the city where he composed the major portion of his guitar works, over one hundred are known to exist.

Besides being an excellent composer Sor was also a performer of the highest caliber and technical ability. His talent was so sought after that it took him throughout Europe and Asia to perform for some of the highest nobility of the day. He traveled to Russia and some of her sister countries playing in St. Petersburg, Moscow, Berlin, and Warsaw, in Moscow, he premiered his ballet "Cendrillion", it turned out to be a success with both the public and the critics (Jeffery Composer and Guitarist 79).

Sor also travelled to London, where he lived and worked from 1815 to 1823. While in England, he was well received for his operas and piano compositions, he also had four of his ballets produced in London. A local critic had this to say of his vocal compositions, "Mr. Sor's vocal compositions have gained such favour [sic] that a new set of arietts, from his pen, causes almost as much sensation as the publication of a new novel by the author of Waverly." (Repository of Arts March 1, 1820) (Jeffery Sor).

Fernando Sor was probably the most well known guitarist in what has been called "The First Golden Age of the Guitar". As mentioned before Sor traveled throughout Europe quite a bit, and everywhere he went, the guitar's popularity spread like wildfire. After his death the guitar fell into obscurity again for almost two generations, and Fernando Sor was almost forgotten (Jeffery Composer and Guitarist 103).

Although he wrote many other types of works for many mediums of performance including: piano, opera, and ballet, Sor is best remembered for his guitar studies, and other guitar works. They form an integral part in the study, and performance at concert level, of the guitar (Thompson Sor).

Unlike his contemporaries, Dionisio Aguado of Spain, and Fernando Carulli of Italy, Sor wrote for the music first and the guitar second. Both Aguado and Carulli wrote many pieces for the guitar. Their pieces were mostly to build technical ability, and musically were unable to stand on their own. On the other hand Sor's estudios and etudes not only provide technical value. They are also able to provide musical fulfillment, as evidenced by any of the numerous recordings available today. He also had an incredible gift for composing memorable melodies; as the masters Beethoven and Schubert did (Jeffery Composer and Guitarist 101). In fact Sor is considered the "Beethoven" of the guitar in Spain (Sounboard 23).

Sor has received many praises during his life, and after his death, but this one from William S. Newman, sums everything up about Sor's musical genius in one short quote: "The creative worth of Sor's guitar sonatas is high. The ideas, which grow out of the instrument yet stand up well enough apart from it, are fresh and distinctive. the harmony is skillful [sic] and surprisingly varied, with bold key changes and with rich modulations in the development sections. The texture is naturally of interest too, with the melody shifted from top to bottom, to middle, and frequent contrapuntal (two separate melody lines combined) bits added. Among the extended forms, the first allegro movements still show considerable flexibility in the application of `sonata form', especially in the larger number of ideas introduced and recalled. For that matter, the style still goes back to that of Haydn and Boccherini, especially in the first movement of Op. 22, which has all the neatness of syntax and accompaniment to be found in a classic symphony, and its third and fourth movements, which could nicely pass as a Minuet and Rondo by Haydn." (qtd. in Turnbull 89)

+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در پنجشنبه یکم شهریور 1386 و ساعت 10:57 |
 

                             paco pena                             

Paco Pena has been long recognised as an innovator and driving force in contemporary flamenco, and his first visit to Wales , so eagerly awaited by aficionados, lives up to that reputation. With no scenery, simple lighting changes and no introductions to sequences, his nine-strong company occupy the centre of the Donald Gordon Theatre’s wide stage and proceed to enrapture their large responsive audience.

Paco Pena is on stage throughout, his guitar solos a special delight. For concerted items he is joined by two other guitarists, male and female vocalists, percussionist and a trio of quite charismatic dancers, one woman and two men. All are anonymous, there being no printed programme.

نقل ازسايت بين المللي:Paco Penaمورخ۳۱/۵/۸۶

 in a display of improvisations and virtuosity of flamenco technique that is simply breathtaking. Every aspect of this uncluttered, intimate staging well merits the roars of delight and rounds of applause that punctuate their performance. The energy, concentration and passionate vibrancy, the hypnotic handclapping, the machine gun rattle of heels, the almost religious fervour of the solos, the sexual chemistry engendered as the three dancers arrogantly circle each other, the raw haunting singing, the evocative rhythms of the guitars, all combine to make this a night of theatrical magic.

+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در چهارشنبه سی و یکم مرداد 1386 و ساعت 18:58 |

 Melchor Jiménez Torres. Marchena (Sevilla), 1907 - Madrid,Melchor Jiménez Torres. Marchena (Sevilla), 1907 - Madrid,Melchor Jiménez Torres. Marchena  Guitarrista. Perteneció a una familia de gitanos en la que se dieron numerosos y singulares artistas, muchos de ellos desconocidos del gran público porque no llegaroMelchor De Marchenan a ser profesionales. Él fue sin duda el que más celebridad alcanzó, y ahora su hijo Enrique le está emulando. El Lico, padre de Melchor, fue excelente tocaor; la Josefita, su madre, cantaora distinguida en fiestas y reuniones. Miguel el Bizco, guitarrista y cantaor, y Chico Melchor, guitarrista, fueron hermanos del gran Melchor. A otra rama colateral de la familia perteneció la Gilica de Marchena, cantaora importante; era tía de Melchor, por estar casada con un hermano de su madre la Josefita, y madre del cantaor Juan el Cuacua y los guitarristas Miguel de Marchena y Titi del Quico. Aunque ocasionalmente hiciese algún toque en concierto, la gran excelencia de Melchor de Marchena estaba en el acompañamiento al cante, y singularmente los cantaores gitanos -entre otros Pastora y Tomás Pavón, Antonio Mairena y Manolo Caracol- le preferían a cualquiera y grabaron repetidamente con él; también fue el preferido de José Menese.,

ملچور د خیمنزتورس مارچنا متولدشهرسویل اسپانیاست اوازاساتیدبرترگیتارفلامنکواسپانیاست.

+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در سه شنبه سی ام مرداد 1386 و ساعت 18:56 |

 su biógrafo Humberto J. Wilkes asimiló lo mejor de los tres colosos que cronológicamente le habían precedido: Montoya, Javier Molina y Manolo de Huelva. "Aprendió de ellos como maestros que eran y, como maestro, los superó. Se quedó con lo que podía enriquecerle, y le imprimió su estampa, su sello personal. Cuando Niño Ricardo integró las cualidades del triángulo, pudo liberarse y despegar, crear su propio estilo. Tenía por entonces cuarenta años, poseía una base muy sólida y estaba interiormente maduro. De Javier Molina aprendió mucho para el acompañamiento. De Ramón Montoya sus armonías, arpegios y dulzura, pero luego dio más relieve a sus falsetas. De Manolo de Huelva tomó el ritmo, la gracia y ese aire tan especial, sobre todo, por bulerías. Probablemente es la influencia de Montoya la más discernible en el toque de Ricardo. González Climent ha insistido en ella más de una vez. En 1957, por ejemplo, escribió (Cante en Córdoba): "Es el Niño Ricardo la síntesis convergente de la guitarra clásica del flamenquismo y la guitarra vertiginosamente evolucionada de la época moderna. En él resulta perfectamente armonizable la solemnidad y la esquematización sugestiva de don Ramón Montoya con las más exquisitas aportaciones del toque actual, en el que precisamente Ricardo es poco más o menos amo y señor". Y en 1964 añadía (Flamencología): "El Niño Ricardo racionaliza la belleza intuitiva, el engarce de sugestiones gráciles, pero incisivas, que hay en la guitarra de don Ramón Montoya". Hay quien considera a Ricardo el mejor acompañante al toque de todos los tiempos. El mismo González Climent señalaba que entonces -año 1957- se daba el caso portentoso de que no hubiera ningún cantaor a la altura del toque de este hombre. Quien explicaba su propia filosofía sobre el tema en los siguientes términos: "La guitarra y el toque tienen que sostener un diálogo. Ni el cante debe acallar a la guitarra ni esta salirle al paso al cante..." La única voz discordante, al parecer, en esta altísima apreciación fue la del cantaor Aurelio Sellés, quien reprochaba a Ricardo ser "incompleto, desordenado, abusivamente personal. Se escapa del cante y del compás. Conmigo, al menos, no podría acoplarse". Intervino en películas. El tiempo ha pasado y Niño Ricardo no ha perdido ese enorme prestigio. A fin de cuentas él valoraba su arte, el de la guitarra, más que ninguna otra cosa. En una ocasión dijo: "Yo he llorado viendo torear a Chichuelito un novillo de Carlos Núñez. El que no sienta así la guitarra... ¡malo!"

بیوگرافی نینو ریکاردو ازاساتيدونوابغ گيتارفلامنكو به زبان اسپانيولي.

+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در سه شنبه سی ام مرداد 1386 و ساعت 18:37 |

 Manolo Sanlúcar revolucionó la guitarra de concierto del siglo XX. Su capacidad de innovar y la continua búsqueda de nuevas posibilidades le han llevado a componer obras con un marcado acento personal, siempre ligado a lo que él llama música culta, pero sin perder el sabor andaluz. De hecho fue el primer músico que llevó el flamenco al Teatro Real de Madrid. Fantasía para guitarra y orquesta, Trebujena, Medea y Soleá -interpretadas por el Ballet Nacional de España- Tauromagia y Aljibe son algunas de sus obras. Por sus manos han pasado muchos jóvenes que ahora son grandes guitarristas, como Vicente Amigo o Rafael Riqueni.

Sus primeros pasos los dio junto a su padre, el aficionado Isidro Sanlúcar, que lo llevó a Sevilla siendo niño para que lo escuchara Pepe Pinto, quien le recomendó a Pepe Marchena, con el que realizó su primera gira profesional. Luego acompañaría a otros artistas como La Paquera de Jerez, María Vargas, Porrina de Badajoz y Agujetas. Ya en los sesenta, se unió al elenco del tablao madrileño Las Brujas y grabó sus primeros discos como solista. Tras una productiva colaboración con Enrique Morente, no había cumplido los veinte cuando compuso su trilogía Mundo y formas de la guitarra con la que alcanzó la plenitud artística. La rumba Caballo negro le condujo a la fama. En virtud de esta impresionante trayectoria recibió el Premio Nacional de Música en 2001.

En 1999, grabó Locura de Brisa y Trino, después de haberla estrenado en la Bienal de 1998, junto a la voz de Carmen Linares. También participó en la película Sevillanas de Carlos Saura junto a su amigo Paco de Lucía. Últimamente Manolo Sanlúcar ha compuesto la música del espectáculo de Sara Baras, Mariana Pineda.

اين متن بيوگرافي اين استادبرجسته گيتارفلامنكو مانولو سانلوكار(به زبان اسپانيولي).

+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در سه شنبه سی ام مرداد 1386 و ساعت 12:12 |

 

Alejandro Sanz es reconocido principalmente como un verdadero músico de masas. El estilo de su música pertenece al de la canción ligera y melódica, donde disfruta de asistencia multitudinaria a sus conciertos y ventas masivas: siete discos de platino entre Viviendo deprisa (1991) y El Alma al Aire (2001). Sin embargo, desde sus primeros discos se ha producido un progresivo acercamiento al flamenco. Precisamente, sus canciones con mayor aire flamenco son las que más éxito alcanzan entre el público.

De padres gaditanos, Alejandro Sanz siempre ha estado muy cercano al flamenco. Se inició tocando la guitarra en una formación que interpretaba versiones en clave flamenca. Desde que el éxito conseguido le permitió dirigir su carrera, además de aflamencar parte de su repertorio, suele terminar sus conciertos con un número por bulerías. Sus discos cuentan con la colaboración de Rubem Dantas, percusionista del Sexteto Paco de Lucía, del propio Paco y del guitarrista Vicente Amigo. Son numerosas las versiones aflamencadas de sus canciones hechas por cantantes flamencos. Como compositor es el autor de prácticamente toda la discografía de Niña Pastori, además de uno de sus descubridores. Fue el compositor y el productor de la nueva etapa discográfica de María Vargas.

Alejandro Sanz es uno de los artistas españoles más premiados. Como ejemplo, sólo en 1997, recibió el Premio Amigo y el Premio Ondas al mejor artista nacional; los Premios de la Música al mejor artista nacional, al mejor compositor y al mejor álbum por Más (1997) y al mejor single y mejor vídeo por Corazón Partío. En 1999, fue reconocido como el Artista Español que más vende (Best Selling Spanish Artist) en la ceremonia de World Music Award. Finalmente, en 2002, fue nombrado hijo adoptivo de Algeciras, ciudad natal de su padre. No puede dejarse de mencionar el importante éxito que Alejandro Sanz ha conseguido en el extranjero, sobre todo en Latinoamérica.

+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در یکشنبه بیست و هشتم مرداد 1386 و ساعت 18:49 |
Vicente Amigo(ويسنته آميگو)

 

 

Es uno de los más destacados concertistas flamencos de guitarra, aunque también ha tocado como acompañante en grabaciones de Pelé, Camarón de la Isla, Vicente Soto, Luis de Córdoba y el grupo rociero Salmarina, y ha sido productor de Remedios Amaya y José Mercé. Su último trabajo, Ciudad de las Ideas, fue premiado con el Grammy Latino al Mejor Disco de Flamenco 2001 y el Ondas 2002 a la Mejor Obra Flamenca.

Aunque es sevillano de nacimiento, se crió y vive en Córdoba donde dio sus primeras clases de guitarra con El Tomate y El Merengue y después, perfeccionó su toque junto a Manolo Sanlúcar con quien colaboró diez años. Tras una etapa de acompañamiento que inició con Pelé, empezó a dedicarse casi exclusivamente a dar conciertos en 1988. De mi corazón al aire (1991) fue su primer disco. Admirador desde niño de Paco de Lucía, participó junto a él en el espectáculo Leyendas de la guitarra que tuvo lugar en Sevilla como anticipo de la Expo 92, con Bob Dylan, Keith Richards, Phil Manzanera, Joe Cocker, Jack Bruce y Richard Thompson. Para entonces ya había recibido algunos de los más prestigiosos premios de la guitarra flamenca.

En 1992, compuso y grabó, junto a Leo Brouwer, el Concierto para un marinero en tierra, en homenaje a Rafael Alberti, que más tarde recogió en su álbum Poeta (1997) por el que obtuvo los Premios de la Música en las categorías de Mejor Artista Flamenco y Mejor Compositor Flamenco. Abierto a experimentar y profundizar en el conocimiento de otras músicas ha colaborado en las grabaciones de Miguel Bosé, Carmen Linares, Manolo Sanlúcar, Wagner Tiso, Rosario, Nacho Cano, Alejandro Sanz... y ha compartido escenarios con los más grandes: Paco de Lucía, Stanley Jordan, John McLaughlin, Al Di Meola o Milton Nascimiento.

El año 2005 ha sido el año del lanzamiento de su quinto disco, Un momento en el sonido (2005), en el que el guitarrista suena muy flamenco

+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در یکشنبه بیست و هشتم مرداد 1386 و ساعت 18:33 |

 
Nació rodeado de guitarras flamencas: su padre, también llamado Tomate, su abuelo Miguel Tomate y su tío, el legendario tocaor Niño Miguel. Acompañó a Camarón de la Isla durante los últimos 18 años de su vida, así como a otros grandes cantaores como Enrique Morente, La Susi, Vicente Soto, José Menese, Pansequito, y un largo etcétera. Al principio, seguía la escuela de Paco de Lucía, pero con el tiempo ha ido creando su propio estilo y ha conseguido grandes éxitos internacionales.

Su carrera musical se inició en Málaga en tablaos como la Taberna Gitana, donde Camarón de la Isla le vio actuar y no dudó en recurrir a él cuando se separó artísticamente de Ramón de Algeciras. Tomatito tenía sólo 20 años cuando grabaron La leyenda del tiempo y permaneció fiel a Camarón hasta su muerte, tras la cual comenzó una imparable carrera como guitarrista en concierto. Desde entonces, ha actuado junto a artistas como Elton John o Frank Sinatra, ha ofrecido conciertos de jazz-flamenco acompañado por los pianos de Chano Domínguez y Michel Camilo, ha grabado con la cantante Neneh Cherry la versión española de la canción Woman, ha participado en películas como El abogado del diablo, protagonizada por Al Pacino y Keanu Reeves, y Flamenco de Carlos Saura.
+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در یکشنبه بیست و هشتم مرداد 1386 و ساعت 18:28 |

 
Pertenece a una de las grandes dinastías del flamenco, los Habichuela, y a la generación de Paco de Lucía, Camarón de la Isla, Enrique Morente, Manolo Sanlúcar... que ha abierto el camino a los jóvenes flamencos de la actualidad y ha propiciado la enorme difusión que goza este arte hoy en día. En la trayectoria de Pepe se percibe con nitidez la sorprendente evolución del flamenco en los últimos años. Fue el primer artista flamenco en grabar para el sello independiente Nuevos Medios y traspasó sus conocimientos a su hijo y sobrinos, componentes del grupo Ketama, a Raimundo Amador y a José Soto ‘Sorderita’.

Sus primeros pasos profesionales los dio en las cuevas de Sacromonte y después se trasladó a los tablaos madrileños. Por aquellos tiempos acompañó a Pepe Marchena y a Juanito Valderrama. Sin embargo, la estrecha colaboración con Enrique Morente en los 70 marcó un rumbo distinto en su carrera y juntos descubrieron un nuevo mundo de armonías que plasmaron en dos trabajos históricos, Despegando y Homenaje a D. Antonio Chacón. Ya en solitario, su primer disco A Mandeli (1983) fue distribuido por todo el mundo y su segundo CD, Habichuela en Rama (1997), lo grabó en colaboración con su hijo José Miguel Carmona (Ketama).

Pero además Pepe Habichuela tocó a dúo con el trompetista americano Don Cherry, toda una leyenda del free jazz y uno de los primeros teóricos de la fusión. El último capítulo de esta trayectoria innovadora ha sido la fusión entre el flamenco y la música clásica de la India, todo un espectáculo que nació de un proyecto con el músico indo-británico Nitin Sawhney y que se ha consumado en Yerba Güena, un disco grabado entre Bangalore (India), Barcelona y Madrid con la colaboración de la orquesta india The Bollywood Strings.

+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در یکشنبه بیست و هشتم مرداد 1386 و ساعت 18:25 |
 


 

 
Marcó un punto de inflexión en la guitarra flamenca y dio a conocer el flamenco en América. Totalmente innovador, revolucionó el toque con su velocidad y limpieza de ejecución y con su técnica de la mano derecha, inconfundible e irrepetible. Su influencia ha sido incuestionable sobre las nuevas generaciones de guitarristas a través de Paco de Lucía y de Serranito.

Nacido entre Sanfermines y gitanos, en la ciudad que Hemingway popularizó con su pluma, sus padres le compraron la primera guitarra con 4 años, cuando apenas tenía fuerzas para levantarla. Dos años después ya estaba debutando en un escenario. En sus comienzos como profesional fue un fanático seguidor de Ramón Montoya. Sin embargo, el trabajo como acompañante de los cantaores más relevantes del momento le ayudó a concebir un toque mucho más personal.

Durante la Guerra Civil (1936) exilió a Sudamérica con Carmen Amaya, y juntos realizaron varias giras. Sabicas le tomó cariño a aquellas tierras y se instaló en Nueva York para dar conciertos en solitario. Allí abrió su mente hasta el punto de hacer el primer intento de fusión junto a Joe Beck, Rock encounter (1966). También mantuvo una importante relación con maestros del jazz como Charles Mingus, Ben E. King, Gill Evans, Thelonius Monk o Miles Davis. Llegó a tocar para el presidente Roosevelt en la Casa Blanca y sus trabajos fueron distribuidos por gran parte del mundo.
A España no regresaría hasta 1967. Veinte años después su país natal le tributó el primer homenaje de carácter nacional, en el Teatro Real de Madrid. Antes, en 1982, Pamplona le dedicó sus Sanfermines. Llegó a grabar con Enrique Morente un año antes de su muerte.
+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در یکشنبه بیست و هشتم مرداد 1386 و ساعت 18:6 |
هنرمندگرانمایه جناب آقای سیداحمدطبیب

با سلام.روزجهانی قلم در۱۴تیرماه۸۶با اجرای هنرمندانه حضرتعالی وفرزندبرومندتان جناب آقای سیدرضی الدین طبیب فضایی دیگرگونه یافت.ازاینکه همچون سالهای طولانی پیش ازاین دربرنامه های فرهنگی انجمن قصه متواضعانه وبی هیچ چشمداشت مادی یاروهمراه نویسندگان این خطه بوده اید ازجنابغالی صمیمانه تقدیر وتشکرمی کنیم وامیدواریم موقعیتی فراهم شود تاعموم شهروندان مثل سالهای قبل شنونده ی هنراصیل شما باشند.

                                                                                  مهران بقایی

 

                                                                                  مدیرعامل

+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در یکشنبه بیست و هشتم مرداد 1386 و ساعت 12:19 |
 

براي اطلاعات بيشتربه سايت :بين المللي پاكو پئنييا مراجعه فرمائيد.

سایت:www.pacopena.com@yahoo.com

+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در شنبه بیست و هفتم مرداد 1386 و ساعت 21:19 |
پاکو دو لوچا

پاكو د لوسيا، ستاره بى چون چراى آسمان فلامنكو است

پاكو در طى چهل سال فعاليت هنريش موفق شده، موسيقى فلامنكو و نواى گيتار فلامنکو را در سراسر دنيا به شهرت برساند و همچنين الهام بخش و تاثيرگذار چندين نسل از نوازندگان جوان گيتار فلامنكو باشد

بيست و هفتمين دوره از فستيوال موسيقى Jazz در لوركوزن در طى روزهاى ۳ تا ۱۱ نوامبر برگزار شد. در اين فستيوال چهره‌هايى برجسته چون پاكو د لوسيا ستاره درخشان موسيقى فلامنكو، ال دى ميولا گيتاريست معروف موسيقى Jazz، عزيزه مصطفى زاده خواننده و پيانيست پرآوازه آذربايجانى‌تبار، بادى اسد گيتاريست و خواننده صاحبنام برزيلى و همچنين گروههايى مشهور چون Buena Vista Social Club از كوبا و يا Level 42 از بريتانيا حضور داشتند.

يكى ديگر از چهرههاى برجسته اى كه از او سخن رفت و در روز 9 نوامبر، يعنى يک روز پس از ال دى ميولا در فستيوال لوركوزن به اجراى برنامه پرداخت، پاكو د لوسيا، ستاره بى چون چراى آسمان فلامنكو است. درخور توجه آنکه برگزار كنندگان اين فستيوال، پنج سال تمام تلاش كردند تا اينكه پاكو د لوسيا سرانجام راضى شد، براى اجراى برنامه به اين جشنواره بيايد و با چمدانى پر از قطعات قديمى و جديدش به روى صحنه رود.

پيش از كنسرت پاكو د لوسيا و گروهش، رافائل كورتز يكى از گيتاريستهاى معروف اسپانيايى تبار بزرگ شده در آلمان با گروهش برنامه داشت و کنسرتى پرشور و حال اجرا كرد كه رقص فلامنكو را نيز دربر مى‌گرفت. كورتز ۳۳ ساله که يكى از استعدادهاى بزرگ فلامنكو محسوب مى‌شود و تا کنون چند آلبوم هم منتشر كرده، از تكنيك فوق العاده اى برخوردار است.

در فستيوال لورکوزن تماشاچينان مى‌توانستند حركات پنجه اين گيتاريست را روى مانيتورها از نزديك ببينند، اما سرعت انگشتاش بحدى زياد بود كه باز هم بسختى مى‌شد، انگشت گذاريهاش را دنبال كرد.

و اما كنسرت پاكو د لوسيا كه يك و ساعت و نيم طول كشيد: اين گفته كه هيچ نوازنده ديگرى به اندازه پاكو د لوسيا نتوانسته نقش گيتار را در موسيقى فلامنكو دگرگون كند، به هيچ وجه مبالغه آميز نيست. حاضرين در اين كنسرت براحتى مى‌توانستند پى ببرند که چرا اين هنرمند، جايگاهى خاص در آسمان فلامنكو دارد.

پاكو در طى چهل سال فعاليت هنريش موفق شده، موسيقى فلامنكو و نواى گيتار فلامنکو را در سراسر دنيا به شهرت برساند و همچنين الهام بخش و تاثيرگذار چندين نسل از نوازندگان جوان گيتار فلامنكو باشد. البته نه تنها نوازندگان گيتار فلامنكو در خود اسپانيا و در سراسر جهان از پاكو د لوسيا تاثير گرفته اند، بلكه نوازنده ها و موزيسينهاى سبكهاى ديگر هم از طريق او، مجذوب و شيفته موسيقى فلامنكو شده اند.

بهرام آقا خان، يكى از نوازندگان برجسته گيتار فلامنكو در ايران كه خود نيز كارهاى پاكو د لوسيا را در كنسرتهايش اجرا كرده، درباره نقش او مى‌گويد:

«پاکو د لوسيا براى همه‌ جايگاه خاصى دارد. يعنى اگر پاکو د لوسيا نبود، هنوز شايد کسى به خودش جرات نمي‌داد که موسيقى فلامنکو را متحول کند. همانموقع هم خيلى از اينهايى که سنتى بودند، مخالف اين بودند. مثلا گيتار و بيس را جرات کرد و آورد توى گروه و يا مثلا رفته بود با جان مک لفلين و آل دى ميولا مثلا توى آمريکا در سبك Jazz همكارى كرد ... خيلى هم اذيت شد، خودش در زندگينامه‌اش مي‌گويد. او با اين كار موسيقى فلامنکو را بسيار آورد بالا. البته بايد اين را هم بگويم كه هر کسى رنگ خودش را دارد و رنگ‌آميزى خودش را. الان اگر براى نمونه ويسنته آميگو‌ نباشد خلاء بسيار بزرگى هست، با اينکه خب پاکو د لوسيا از همه مقامش بالاتر است، ولى هرکدام از اينها نباشند ... به هر حال هر فکرى چشمه زاينده خاص خودش هست و هر کدام از اينها موزيک خاص خودشان را دارند. ولى با وجود اين، پاکو د لوسيا براى همه يک آدم جدايى هست، از اين لحاظ که موسيقى را خيلى تغيير داد و با جسارتش موسيقى فلامنکو را جهانى کرد و احترام و اعتبارش را بالا برد.»

پاكو د لوسيا در كنسرتى كه به همراه گروهش در فستيوال لوركوزن اجرا كرد، در كنار گيتار فلامنكو، از سازهاى گيتار باس، ساز كوبه اى كاخن و ديگر سازهاى پرکاشن، كى بورد، سازدهنى و دو خواننده استفاده كرد.

شکى نيست که شنيدن موسيقى فلامنكو از زبان سازدهنى و يا گيتار بيس براى بسيارى از شنوندها جالب و غافلگيرکننده بود. البته در مركز قطعات خود پاكو د لوسيا قرار داشت و با گيتارش حاضرين در کنسرت را به دنيايى مى‌برد كه لحظه اى خستگى و كسلى درآن حس نميشد.

خيلى از قطعات تم مشخصى داشتند كه نوازنده ها بعد از مدتى به آن بازميگشتند و دوباره سر نخ را به شنونده مى‌دادند، اما در بين كار، او را با خود در مسيرى همراه مى‌كردند كه براى شنونده ناآشنا بود و هر لحظه با جذابيتى ديگر روبرو مى‌شد.

ناگفته نماند، پاكو د لوسيا كه اسم واقعيش، فرانسيسكو سانچز گومز است، در روز ۲۱ دسامبر ۱۹۴۷، يعنى 59 سال پيش، در شهر Algeciras واقع در منطقه اندلس در جنوب اسپانيا به دنيا آمد و پيش از اينكه پا به دبستان بگذارد، قدم به دنياى فلامنكو گذاشت. پاكو د لوسيا هميشه در جستجو و در تلاش كشف افقهاى تازه بوده و در اين راه، هم پيوند موسيقى فلامنكو با ريتمهاى موسيقى کشورهاى ديگر از جمله برزيل را تجربه كرده و هم تلفيق فلامنكو با موسيقى Jazz را.

همكارى و همنوازى او با دو گيتاريست صاحبنام موسيقى Jazz ، جان مک لفلين و ال دى ميولا سبب شد كه پاكو د دلوسيا در بين عموم به شهرت برسد و ارائه آلبوم Friday night in San Francisco كه با همكارى اين دو نوازنده در سال 1981شكل گرفت، باعث شد كه نام پاكو د لوسيا در ذهن علاقمندان به موسيقى Jazz و راك نيز نقش ببندد.

پاكو د لوسيا امروز، به عنوان هنرمندى چيره دست و خلاق توانسته، موسيقى فلامنكو را متحول کند و حتى موسيقى گيتار كلاسيك قرن بيستم را تحت تاثير قرار دهد و اين مسئله را مديون دو چيز است: يكى پدرش كه گيتاريستى متوسط محسوب مى‌شد و در همان وقت، به استعداد شگفت انگيز پسرش پى برد و دوم به جديت و پشتكار خودش.

پاكو د لوسيا پنج ساله بود كه پدرش اولين گيتار را به او هديه داد. خودش هم به او نوازندگى گيتار را آموخت و پاكو را به دنياى فلامنكو وارد كرد. پاكو د لوسيا در همان دوران كودكى روزى ده ساعت تمرين مى‌كرد و جاى تعجب نيست كه اولين كنسرتش را در سن يازده سالگى اجرا كرد و در دوران نوجوانى هم با يك گروه فلامنكو كنسرتهاى متعددى در آمريكا برگزار كرد.

در سال ۱۹۷۳ و در سن ۲۶ سالگى بود كه پاكو د لوسيا به شهرتى جهانى دست پيدا كرد و عاشقان موسيقى در سراسر دنيا با استعداد و نواى بى نظير گيتارش آشنا شدند. عشق پاكو د لوسيا فلامنكوست، زبان پاكو د لوسيا فلامكنوست و در يك كلام، خود پاكو د لوسيا فلامنكوست.

بد نيست در پايان نيم نگاهى هم به تاريخچه فستيوال معتبر موسيقى Jazz در لورکوزن بياندازيم كه براى بيست و هفتمين بار برگزار شد. شهر لوركوزن كه بعضى از دوستداران فوتبال شايد با نام آن از طريق باشگاه باير لوركوزن آشنا باشند، در غرب المان و در نزديكى شهر كلن قرار دارد.

در سال ۱۹۷۸ چند نفر از علاقمندان موسيقى جاز در لوركورزن تصميم گرفتند كه اولين Jazz Club را در اين شهر به راه اندازند تا از اين طريق در اشاعه و معرفى موسيقى Jazz سهيم باشند. لوركوزن كه شهريست صنعتى، در سال 1980پنجاهمين سالگرد بنيانگذاريش را جشن مى‌گرفت و به اين مناسبت بود كه اولين فستيوال موسيقى Jazz در اين شهر شكل گرفت.

اين فستيوال با چنان استقبال و موفقيتى روبرو شد كه در تداوم اون ترديدى نبود. خلاصه اينكه انجمن فستيوال موسيقى Jazz لوركوزن تشكيل شد كه برنامه ريزى و برگزارى اين فستيوال را برعهده گرفت.

اين جشنواره در طى ۲۶ سال گذشته به يكى از رويدادهاى مهم فرهنگى ملى و بين المللى بدل شده و درواقع مهمترين فسيتوال موسيقى Jazz در كشورهاى آلمانى زبان محسوب مى‌شود. هر سال بيش از ۲۰ هزار نفر از علاقمندان به طيفهاى مختلف موسيقى Jazz و موسيقى جهانى عازم اين شهر مى‌شوند تا در طول برنامه هايى كه معمولا يك هفته طول مى‌كشد، ستاره ها و چهره هاى برجسته اى را از نزديك ببينند و به كارهايشان گوش بسپارند.

در طى ۲۶ سال گذشته هنرمندهاى بزرگى چون رى چارلز، بى بى كينگ، هربى هانكوك، نايجل كندى، ديو بروبك، چت بيكر، فاون موريسن و جان مك لفلين در اين فستيوال حضور پيدا كردند. يكى از دوره هاى فراموش نشدنى اين فستيوال معتبر در سال ۱۹۹۰ بود كه در چارچوب آن، مايلز ديويس ستاره درخشان و پرنفوذ موسيقى Jazz به روى صحنه رفت.

در فستيوال لورکوزن طيفهاى مختلف موسيقى عرضه مى‌شوند. براى نمونه در فستيوال امسال، ساز گيتار نقشى محورى در برنامه ها بازى مى‌كرد و چهرههايى چون، پاكو د لوسيا، ال دى ميولا، رافائل كورتز، بادى اسد و سعاد ماسى به عنوان نماينده سبكها و رنگهاى مختلف اين ساز در اين فستيوال شرکت جستند.

منبع: رادیو آلمان

+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در شنبه بیست و هفتم مرداد 1386 و ساعت 20:53 |
۱-سابیکاس(کاستیئون):آلبوم کاملی ازآثارفلامنکو برای تکنوازی گیتارفلامنکو

۲-ویسنته آمیگو:آلبوم کاملی ازآثارفلامنکو برای تکنوازی گیتارفلامنکو

۳-پاکوپنئیا:آلبوم کاملی ازآثارفلامنکو برای تکنوازی گیتارفلامنکو

۴- پاکو د لوسیا:آلبوم کاملی ازآثارفلامنکو برای تکنوازی گیتارفلامنکو

۵-خوان سرانو:آلبوم کاملی ازآثارفلامنکو برای تکنوازی گیتارفلامنکو

۶-آثارفلامنکوازسالهای۱۷۹۸-۱۹۲۵:آلبوم کاملی ازآثارفلامنکو برای تکنوازی گیتارفلامنکو

۷-مانولو سان لوکار:آلبوم کاملی ازآثارفلامنکو برای تکنوازی گیتارفلامنکو

۸-مانوئل د فایا:آلبوم کاملی ازآثارفلامنکو برای تکنوازی گیتارفلامنکو

وچندین چهره برجسته آهنگسازان ونوازنده های گیتارفلامنکو

+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در شنبه بیست و هفتم مرداد 1386 و ساعت 19:5 |
  1. ریکاردومئینو
  2. رامون خیمئنز
  3. رامون د آلخئسیراس
  4. رایموندو آمادور
  5. رافائل ریکئنئی
  6. رافائل مارین
  7. پریکوال دللونار
  8. پدرو سئیررا
  9. پدرو پئنیا
  10. پدرو خاویرگونزالس
  11. پاسکوال د لورکا
  12. پاررئیراد خرز
  13. پاکو خاویرخیمنو
  14. پاکوخارانا
  15. پاکوفرناندز
  16. پاکو ال باربرو
  17. پاکودل گاستور
  18. پاکو د لوسنا
  19. پاکوکورتس
  20. نونو گارسیا
  21. نیئینو میگوئل
  22. نئینوخررو
  23. نئینوخوزسلو
  24. نئینود پورا
  25. مورسیانو
  26. میگوئل آنخل کورتس
  27. مرنگوئه د کوردوبا
  28. مانوئل موراو
  29. مانوئل کرانادوس
  30. دیه گو د مورون
  31. دانیئل مندز
  32. دانیل کاسارس
  33. کوریتودلا خروما
  34. چیکوئلو
  35. کارلوس پئینیانا
  36. کانیزارس
  37. بوررائیل و (پدر و پسر)
  38. آنتونیو ریه ناواس
  39. آنتونیو پرز
  40. آنتونیوپرز
  41. آنتونیوکارریون
  42. آندرس هردیا سانتیاگو
  43. آلفردولاگوس
  44. آگوستین کاربونیا- بولا
  45. خوان کاربونا
  46. خوان کارلوس رومرو
  47. خوان آنتونیو سوارز کانو
  48. خوزه کوئدو البولیتا
  49. خوزه میگوئل کارمونا
  50. خوزه مانوئل مونتویا
  51. خوزه مانوئل لئون
  52. خوزه لوئیس رودریگز
  53. خوزه لوئیس مونتون
  54. خوزه آنتونیو رودریگز
  55. خسوس توررس
  56. خئسوس د روساریو
  57. خرونیمو
  58. خوان دیه گو
  59. خوان گاندوویا آبیچوئلا
  60. خوان آبیچوئلا
  61. خولیان آرکاس
  62. لوس د باداخوز
  63. لوئیس ماراوئییا
  64. مائسترو پاتیئنو
  65. مانولو فرانکو

 

+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در چهارشنبه هفدهم مرداد 1386 و ساعت 19:23 |
بزودي اين گروه با حداقل ۴نفريك گرد همائي رابرگزاروبراي اولين اجرا خودراآماده ميسازند.
+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در سه شنبه شانزدهم مرداد 1386 و ساعت 18:50 |
+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در سه شنبه شانزدهم مرداد 1386 و ساعت 11:56 |
آموزشگاه تخصصی زریاب هنوز پابرجاست وبصورت حضوری به هنرآموزان هنرخودراعرصه مینماید.

+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در دوشنبه پانزدهم مرداد 1386 و ساعت 21:13 |
وبلاگ زریاب فلامنکو مفتخراست که به اطلاع تمامی هنردوستان وهنرمندان شهرستان برساند که هفته های آینده آقای سیداحمدطبیب با همکاری صمیمانه جناب آقای مهران بقائی عضو انجمن قصه نویسان این شهرستان دراین امرمهم همکاری نموده وبصورت رسمی تشکیل این خانه رابه اطلاع عموم خواهند رساند.

سیداحمدطبیب: وبلاگ زریاب فلامنکو

+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در جمعه دوازدهم مرداد 1386 و ساعت 15:52 |
وبلاگ زریاب فلامنکو (هنرکده مستقل وتخصصی )تعدادی هنرجو دررشته های گیتارفلامنکووکلاسیک می پذیرد:علاقمندان میتوانندبا شماره موبایلهای:۶۴۱۱۶۲۲-۰۹۱۶و۳۴۶۹۷۴۴-۰۹۱۶

مدیریت وبلاگ زریاب فلامنکو:سیداحمدطبیب

+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در جمعه دوازدهم مرداد 1386 و ساعت 15:52 |
برگزاری کلاسهای تدریس درمنزل هنرآموزان ومشتاقان گیتارکلاسیک وفلامنکو:

۱-مدت زمان برگزاری یک ساعت تمام .

۲-مبلغ حق الزحمه۸۵۰۰۰ریال وبا عقدقراردادرسمی ویا بصورت ترمی خواهدبود.

۳-ساعات برگزاری همه روزه حتی روزهای تعطیل ازساعت۹ضبح الی۱۲وازساعت۵/۴بعدازظهرالی۱۰شب.

                                                                                                                   سیداحمدطبیب

متقاضیان گرامی میتوانندبا شماره موبایل های داده شده دراین وب سایت تماس بگیرند.

+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در پنجشنبه یازدهم مرداد 1386 و ساعت 10:56 |
                              

سیداحمدطبیب(توکه گاخیراس اثرویکتورمونخه)سال۱۳۸۱

+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در دوشنبه هشتم مرداد 1386 و ساعت 11:10 |
بيو گرافي كارلوس مونتويا براي مدیریت بلاگفا ارسال شده چرا دروبلاگ زریاب فلامنکو درج نگردیده؟

 

+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در دوشنبه هشتم مرداد 1386 و ساعت 10:48 |
اولین تکنوازبزرگی که کارهای ارزشمندی دراین زمینه انجام داده دون رامون مونتويا(۱۸۸۰-۱۹۴۹)ميلادي است.رامون مونتويا سالازاردر۲ نوامبر۱۸۸۰درشهرمادريد متولدشد اويك گيتاريست استثنائي ودرواقع رامون مونتويا يك استاد واقعي براي گيتار بود وي شاگردبرجسته اي درنزداساتيدي همچون:

۱-پاتينو(۱۸۳۰-۱۹۰۰)۲-پاكولوسنا(۱۸۵۹-۱۸۹۸)۳-خاويرمولينا(۱۸۶۸-۱۹۵۶)كه ازبزرگان آن موقع گيتارفلامنكوبوده اندآموزش ديدوتاثيركارآنان دركارهاي رامون مونتويا كاملا" مشهود و معلوم است دون رامون مونتويا به عنوان پدرتكنوازي گيتارفلامنكو لقب داده انداودرايجادتكنيكهاي ترمولو وآرپ‍ژهاي دوبل نقش بنيادين واساسي رادرگيتارفلامنكو داشت.اوتوكه روندنيا رابه عنوان يك تكنوازي گيتارمعمول كردوفالستا هاي بسياري ساخت كه هنوزهم توسط گيتاريستهاي فلامنكو نواخته واجرا ميشوند.زيبائي كاراوهم درتكنوازي وهم درهمنوازي يكسان بود. اوكنسرتهاي بين المللي با خوانندگاني چون آنتونيوچاكون-اورليو سل- ورقاصاني چون لاخوزه ليتو ولاآرجنتينا اجراكردوبه پاس خدمات ارزنده اي كه به هنرموسيقي فلامنكوكرده است به او لقب(دون)معادل(سرانگليسي) دادندتكنوازي وي نمونه اي ازتكنيك.احساس دروني.توانائي ومهارت هاي شخصي ومنحصربفرد گيتاريست رابه معرض نمايش ميگذارد كه تبحرخاص وي رامتجلي ميكندوي درماه جولاي سال۱۹۴۹درمادريددرگذشت.

+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در یکشنبه هفتم مرداد 1386 و ساعت 19:4 |
+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در شنبه ششم مرداد 1386 و ساعت 18:26 |
۱-فدریکو گارسیا لورکا(نمایش نامه نویس نویسنده وبازیگرونوازنده گیتارفلامنکو وپیانیستی چیره دست بوده اند)وی درزمان جنگهای داخلی بدست فالانژهای اسپانیائی بطرزفجیعی به قتل رسید.

لوركا

 

 

۲-سرخه(فلامنکو)

۳-آنتونیولائورو(کلاسیک)

۴-زیکینها آبرئوو(فلامنکو)

۵-خورخه مورل(کلاسیک وفلامنکو)

۶-خولیو ساگرراس(کلاسیک وفلامتکو)

۷-خوزه مانو(فلامنکو)

۸-لوئیس بونه فا(فلامنکو)

۹- آنتونیو کارلوس خوبئین(فلامنکو)

۱۰-وینسیوس د آموروس(فلامنکو)

۱۱-پاکو سه پرو(فلامنکو)

۱۲-مورائیتو چیکو(فلامنکو)

۱۳-خورخه ماسه دو

اساتیدبرجسته وماندگاردرقرن حاضر۱۹۰۰۰الی۲۰۰۰شامل:

۱- امیلیو پوخول(ازشاگردان برجسته فرانسیسکو تارگا)

پوخول

 

 

 

 

 

 

 

۲- نارسیسو یه پز(او گیتاری منحصربفرد سفارش خودش ساخت که ۱۲سیم کاملا" مستقل وفقط خودش میتوانست با آن رسیتالهایش را برگزارکند) وی ازچهره های برجسته نارسيسو يپزگیتارکلاسیک اسپانیا بوده وهست.

 

 

 

 

 

 

 

 

۳-په په رمرو :او یکی ازچهره های برجسته گیتارکلاسیک اسپانیا است وضمن اینکه بنده یکی ازاجراهای فلامنکو ایشان را که مربوط به سال۱۹۷۴است دراختیاردارم وتصورم اینست که همین مورد رادربخش فلامنکو به جای گذارده است.

په په رومرو

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"بعدا متعاقبا در مورد ایشان به تفصیل مطالبی ارایه خواهد شد."

+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در شنبه ششم مرداد 1386 و ساعت 18:9 |
نوازندگان وآهنگسازان برجسته گیتارکلاسیک دراسپانیا:

۱- گاسپارسانز

۲- انونیمووس

۳-دیونیزیوآگوادو

۴-فرناندوسورس(اعجوبه ازاسپانیا که مواقعی برای دیدن واجراهای اوشوبرت آهنگسازشهیرآلمانی به انگلیس سفرمینمود).

۵-فرانسیسکو تارگا(او بااینکه نابینا بود ولی تاثیرآثاردرتمامی طول تاریخ گیتارکلاسیک غیرقابل چشم پوشی است او ازنوادرگیتارکلاسیک بود).

 

تارگا

 

 

 

 

 

 

 

 

۶- میگوئل لوبت(اوسبک نواختن باناخن راتوصیه مینمود ضمن اینکه او و سگوویا ازشاگردان تارگا بوده اند)

 

 

 

 

۷- ناپلئونه کاسته

 

 

آندرس سگویا

۸-آندرس سگوویا(ایشان باعث تعویض سیمهای سنتی باسیمهای نایلون ونیزجانشین نمودن الیاف ابریشمی باغلاف فلزی درسیمهای باس گیتارکلاسیک است)

 

 

 

 

۹- خراردو نونیئز

 

 

 

۱۰-پاکو د لوسیا(اجرای آرانخوئزاثر خواکین رودریگز)دربارسلون اسپانیا.

پاکو د لوسیا

 

 

 

 

 

 

 

 

۱۱-پاکو پنییا

پاکو پنیا

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

آهنگسازان ونوازندگان

فردیناندو کارولی

برترگیتارکلاسیک درایتالیا:

 ۱-فردیناندو کارولی(متدایشان درایران تدریس میشود).

 

 

۲- ماتئو کاراکاسی

ماتئو کارکاسی

 

 

 

 

۳-مائوروجولیانی(یکی ازاعجوبه گیتارکلاسیک بوده است).

 

 

 

 

۴-مائورو جولیانیآنتونیو دیابلی

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

فرناندو سور

 

 

 

 

 

 

 

 

اسامی نوازندگان وآهنگسازان قرن حاضرمتعاقبا"وطی روزهای آتی اعلام ومعرفی میشوند.

+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در پنجشنبه چهارم مرداد 1386 و ساعت 10:50 |
۱-مسلمانان- مسیحیان-یهودیان وکولی ها:شامل توکه های سولئارس-پولو-کاناس-سیگریاس که ازسولئارس توکه های آلگریاس وپتئنراس وازآلگریاس بولریاس -کانتاناس-رومراس-کاراکولس ومیراباس جدا میگردندازتوکه سیگریاس توکه های سراناس ولیویاناس منفک میگردند.

۲-یهودیان ساکن دراندلس قدیم:شامل توکه های پتنراس-آلگریاس که ازاین توکه نواهای بولریاس کانتاناس- رومراس- کاراکولس ومیراباس مشتق میشوند.

۳-کولی های مهاجربه اندلس درقرون۱۳و۱۴میلادی:توکه های این قوم شامل آلبوراس وتینتوس که توکه اخیربه توکه های دیگری زامبرا-تانگوس وازتانگوس توکه های چوفلاس وترانگییلوس مشتق میگردد.

۴- موروها(مسلمانان):شامل توکه های زامبراودانسامورا وسولئارس که بقول خوان سرانو مادرتمامی توکه های فلامنکو است.

۵- امریکای لاتین(جنوبی):این توکه ها طی سالها ی گذشته به اسپانیا واردشده که شامل توکه های رومبا-میلونگا-گاخیراس وکلمبیاناس است.

۶-اروپای قدیم:توکه های فاروکا وگاروتین است.

۷-اندلس سنتی(قبل ازورودموروها به این سرزمین):بولرو-سویاناس-خوتا که ازاین توکه نواهای فاندانگو وازهمین توکه فاندانگوس بزرگ وتوکه های مالاکئنیا فلامنکو-روندنیا-تارانتاس-خابرراس-کانته د لوانته-تارانتوس-گرانادیناس ونیزمورسیانا-کارتاخنرا-مینئرامشتق شده اندوبازازفاندانگو توکه های:فاندانگیئوس-روندنا-فاندانگود اوئلوا-وردیالس منفک شده اند.

بزرگان واساتیدبرترگیتارفلامنکو اسپانیا ازسال۱۸۹۵الی۲۰۰۷میلادی:

۱-آندرس باتیستا

۲-کارلوس مونتویا(آثاری ازاین نوازنده دردست ترجمه بوده که بعدا"دردستورچاپ وانتشارقرارخواهدگرفت.)

۳-خوان سرانو(جدیدترین متد این نوازنده توسط خودم ترجمه شده وآماده چاپ است)

۴-مانولو د اوئلوا

۵-مانوئل کانو(متد این هنرمندبرجسته دردست ترجمه است که متعاقبا" به اطلاع دوستان خواهدرسید)

۶-ماریواسکدرو

۷-ملچور د مارچنا

۸-نینو ریکاردو

۹-پاکو پنیا

۱۰-په په مارتینز

۱۱-سابیکاس(کاستییون)

۱۲-رامون مونتویا(پدرفلامنکو قرن اخیر)

۱۳-پاکو د لوسیا

۱۴-مانولوسان لوکار

۱۵- اسبان سان لوکار

۱۶-سرانیتو( ویکتورمونخه)

۱۷-په په ابیچوئلا

۱۸- توماتیتو

۱۹-خراردو نونیز

۲۰- ویسنته آمیگو

۲۱- آلمیئدوچيكو

که بعدا" بیوگرافی خلاصه ای ازاین آهنگسازان ونوازندگان برجسته درهمین وبلاگ ارائه خواهدشد دوستداران هنرفلامنکو میتوانند به این وبلاگ مراجعه ودرصورت درخواست آثارآنان با ما درتماس باشند.

الف:آثاری کامل ازمرکزموسیقی فلامنکو اسپانیا درچهارجلدتوسط سیداحمدطبیب تهیه وتدوین گردیده که  دررتبه ۱الی ۵طبقه بندی شده انددرصورت درخواست با این وبلاگ درتماس باشید.

ب:آثارکاملی ازقطعات تنظیم شده برای گیتارازدوره مقدماتی-متوسطه- عالی وحرفه ای در۷جلدتوسطسیداحمدطبیب تهیه وتدوین وطبقه بندی شده اند که درصورت درخواست علاقمندان به آنان ارائه خواهدشد.

ت:کتب زیرموجوداست

۱-آرپژهای جولیانی قیمت:۵۰۰۰ریال

۲- گامهای آندرس سگوویا:قیمت۱۲۰۰۰ریال

۳-کتاب اول ودوم وسوم مقدماتی گیتارکلاسیک:هرجلد۱۵۰۰۰ریال وجمعا"۴۵۰۰۰ریال

دوستداران وعلاقمندان گیتارکلاسیک میتوانندازاین وبلاگ جهت دریافت این مجموعه درخواست ارسال نمایند.

درروزهای آینده آرشیو کاملی ازنوازندگان واهنگسازان برجسته گیتارکلاسیک دراسپانیا وجهان دراین وبلاگ اعلام خواهدشدوهمچنین بیوگرافی خلاصه ای ازآنان دراین وبلاگ انتشارخواهدیافت.

موبایل:۶۴۱۱۶۲۲-۰۹۱۶و۳۴۶۹۷۴۴-۰۹۱۶

آقایان:سیداحمدطبیب-مهران بقائی-سیدرضیالدین طبیب

 

+ نوشته شده توسط سيد احمد طبيب در چهارشنبه سوم مرداد 1386 و ساعت 20:11 |


Powered By
BLOGFA.COM






Powered by WebGozar